วินมอไซ

posted on 06 Jul 2015 23:34 by peach69 in Critique
ผมแม่งเกลียดวินมอไซตีนรถไฟฟ้าสะพานควายมาก
 
และบังเอิญแม่งเป็นวินที่ผมเสือกต้องขึ้นทุกวัน ผมเลยสั่งสมความหัวเสียนานัปการไว้มากมาย
 
มันเริ่มจากมีไอแก่เหี้ยวินคนนึง แม่งก็ไม่ได้แก่มาก อายุประมาณสี่สิบปลายๆถึงห้าสิบกลางๆ แต่แม่งเป็นวินที่ทำหน้าตาส้นตีนได้เหี้ยจังไรที่สุดคนนึง ถ้าแม่งมีประกวดเทพธิดาวินหน้าส้นตีน ไอ้แก่เหี้ยนี่คงได้รับเกียรติเข้าไปในรอบรองชนะเลิศแบบไม่ต้องแข่งขันกับใคร คือแม่งทำตัวขี้เก๊ก มีสัญลักษณ์เป็นผ้าพันคอสีแดงเหี้ยอะไรก็ไม่รู้ นึกว่าตัวเองเท่ แล้วก็ทำหน้าไม่รับแขกตลอดเวลา
 
ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่ได้เกลียดวินนี้เป็นพิเศษ แต่มีอยู่วันนึง ผมลงบีทีเอส บอกว่าไปประดิพัทธิ์ 17 ไอ้แก่แม่งถามว่าต้นซอยหรือกลางซอย ทีนี้กูไม่รู้ไง ว่ากลางซอยแม่งคือตรงไหน ผมก็ไม่เคยไปถึงสุดซอยทุกที ก็บอกไปว่าเลยเขตโรงแรมประดิพัทธ์ไปอ่ะ ไอ้แก่เหี้ยนี้ก็ส่ายหน้าแล้วบ่นห่าไรไม่รู้ (ซึ่งผมมารู้เอาภายหลังว่าอาการส่ายหน้าแล้วบ่นห่าไรซักอย่างแม่งเป็น signature ของมัน ไว้จะเล่าอีกที) พอถึงที่ จ่ายตัง แม่งก็บ่นใส่ผมว่า ต้นซอยก็บอกต้นซอยดิ แล้วก็ส่ายหน้า โอ้โห! ไอ้เหี้ยกูขึ้น วินาทีนั้นกูหงุดหงิดมาก คือกูจะไปต้นซอยหรือท้ายซอยหรือท้ายทอยแม่มึงก็เรื่องของกูป่าววะ มึงมีปัญหาเหี้ยอะไรมากมั้ย มึงเกิดมาเป็นวิน ความรับผิดชอบของมึงคือเอากูไปส่งให้ถึงที่โดยอยู่รอดปลอดภัย แล้วกูไม่รู้ว่าไอ้ซอยเหี้ยนี่มันลึกแค่ไหน กูไม่เคยไปสุดซอยไอ่เย็ดเหี้ย ... ฯลฯ ... กว่าผมจะบ่นกับตัวเองในใจ รู้ตัวอีกทีแม่งก็ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
 
นอกจากไอ้แก่หน้าส้นตีนท่านนี้แล้ว วินคนอื่นๆแม่งก็ชอบทำหน้าส้นตีนไม่ต่างกัน คือถ้าแม่งนั่งชิวๆกันอยู่กูแทบจะต้องกราบขอร้องให้ไปส่งกูที ท่าทางแต่ละคนเหมือนไม่อยากได้ตัง การที่กูให้ไปส่งนี่เหมือนทำให้มึงเดือดร้อนกันมาก ไอ่สัส! มึงไม่นอนถอกกะดออยู่บ้านไปเลยล่ะไอ่เหี้ย
 
แล้วระบบการจัดการแม่งก็ส้นตีนมาก คือแม่งจะมีป้ายแขวนคิวเอาไว้ ว่าใครออกก่อนหลัง แต่แม่งไม่เคยได้ตรงคิว สมมุติว่าต่อไปเบอร์สอง พอกูมาถึงแม่งก็จะตะโกนถามกัน "เบอร์สองๆ" "ไหนเบอร์สอง" แล้วสอดส่ายกันซักพักก็จะเห็นว่าไอ้เบอร์สองแม่งนั่งแดกข้าวอยู่ ไม่ตอบใคร พอรู้ตัวก็จะโบกมือไม่ไปๆ แล้วก็จะตะโกนหาเบอร์ต่อไปกันอีก ทีนี้แม่งก็จะมาถามกูละ ว่าไปไหน ถ้ากูไปที่ที่ไม่ถูกใจ แม่งก็จะไม่ไปอีก โยนกูไปให้เบอร์ไหนต่อไม่รู้
 
กลับมาเรื่องไอ้แก่ผ้าพันคอนั่น หลังจากที่ผมหงุดหงิดทุกครั้งที่เจอหน้าแม่ง ก็เริ่มจับทางได้อย่างหนึ่ง คือไม่ว่ามึงจะบอกว่าไปไหน หรือจะพูดอะไร แม่งก็จะส่ายหน้าแล้วบ่นงึมงำๆตลอดเวลา คือไม่รูุ้แม่งบ่นเหี้ยอะไร บางทีก็จับใจความได้ว่า "พึ่งไปซอยนั้นมา" หรือไม่ก็ "ยังไม่ได้แดกข้าวเลย" หรืออะไรประมาณนี้ คือแม่งมีเรื่องบ่นได้ทุกวัน แล้วต้องมาบ่นทีกูด้วย ทำไมก็ไม่รู้ และเป็นทุกครั้ง ทุกครั้งจริงๆ บางทีก็ไม่ได้ยินเสียงบ่น แต่แม่งก็ต้องส่ายหน้า จนเกือบจะเริ่มชินแล้ว ว่าแม่งต้องส่ายหน้า และบ่นเหี้ยอะไรซักอย่าง
 
มีอยู่จุดจุดนึง พอผมเจอแม่งบ่นและส่ายหน้า ผมแม่งเริ่มตั้งคำถามกับชีวิตเลย ถ้ามึงไม่มีความพึงพอใจในการเป็นวินมอไซขนาดนี้ ทำไมแม่งไม่ไปทำอย่างอื่นซะ คือมึงใช้ชีวิตกับการบ่นแล้วก็ส่ายหน้าทุกวันๆ ผู้โดยสารแม่งไม่เคยอยากไปที่ที่ถูกใจมึงเลย ทำให้มึงไม่ได้กินข้าว ถ้าการเป็นวินแม่งทำให้ชีวิตมึงบัดซบขนาดนั้นมึงจะเป็นวินไปทำไม ชีวิตแม่งไม่มีทางเลือกขนาดนั้นเลยเหรอ ผมไม่รู้ว่าแม่งเป็นวินมาแล้วกี่ปี แต่ดูจากอายุอานาม แม่งคงไม่ได้เป็นวินมาทั้งชีวิตแน่ๆ แต่ไม่รู้ทำไม ผีสางนางฟ้าอะไรมาบังคับให้มึงต้องเป็นวินมอไซ อาชีพที่มึงไม่ได้มีความพึ่งพอใจเลยแม้แต่วินาทีเดียว
 
มันทำให้ผมสงสัย ว่าชีวิตแบบไหนกัน ที่แม่งต้องทนอยู่กับความไม่สบายใจ ถึงขนาดต้องส่ายหัวและบ่นโน่นบ่นนี่ตลอดเวลา คือแม่งทนอยู่กับชีวิตแบบนี้ได้ยังไงวะ ความสุขในระหว่างวันมันอยู่ตรงไหน คือถ้าคนเราเกิดมาแล้วต้องทำอะไรซักอย่างที่น่าเบื่อน่ารำคาญตลอดแปดเก้าชั่วโมงต่อวัน มึงจะเกิดมาทำไม ถ้าชีวิตมันไม่น่าอภิรมย์ขนาดนั้นแล้วจะใช้ชีวิตไปทำไม
 
ไม่ว่าผมจะสงสัยอะไร ไอ้เหี้ยแก่วินมอไซนั่นคงให้คำตอบผมไม่ได้ เพราะผมเองก็ยังตั้งคำถามแบบเดียวกันนี้กับตัวเองอยู่เหมือนกัน

Comment

Comment:

Tweet