Natural instinct

posted on 29 Jun 2015 01:45 by peach69
ร่างกายของผมประกอบขึ้นมาจากคำว่าการเยียวยา แต่กระนั้น ไม่มีอะไรที่สามารถเยียวยาผมจากสภาพเช่นนี้ได้
 
ผมพบว่าความมืดมันน่ากลัวกว่าที่คิด ระหว่างก้าวย่างที่ปลายอุโมงค์นั้น ผมหันหลังกลับ ทั้งๆที่บอกตัวเองอย่างแน่วแน่ว่าไม่มีอะไรต้องกลัว มันก็แค่ทางผ่าน จากที่หนึ่งไปสู่อีกที่หนึ่ง หลับตา แล้ววิ่งพรวดออกไป เพียงพริบตาเดียวก็สามารถไปสู่อีกด้านได้แล้ว
 
แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น
 
ธรรมชาติของมนุษย์เราถูกสร้างมาให้กลัวในสิ่งที่ไม่รู้ เป็นสัญชาติญานอันกล้าแข็งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ แน่นอน เราถูกสร้างขึ้นมาให้สามารถใช้เหตุผล สามารถเอาชนะสันดานดิบหลายๆอย่าง แต่ความกลัวมันมีอำนาจมากเหลือเกิน
 
ด้วยเหตุผลแล้ว ผมต้องก้าวต่อไปข้างหน้า ฝ่าความมืดไป ต่อต้านสัญชาติญานทุกอย่าง ต่อต้านความรักตัวกลัวตาย แต่ผมทำไม่ได้ พอถึงจุดนั้น ผมลืมและโยนทิ้งเหตุผลทุกอย่างออกไปหมด สร้างเหตุผลใหม่อีกร้อยแปดเพียงเพื่อที่จะหันหลังกลับ และสุดท้ายก็รู้ตัวว่าที่แท้มันคือความกลัว
 
แต่สายไปเสียแล้ว คลื่นกำลังโหมกระหน่ำซัดมาด้านหลัง ทำเอาผมบอบช้ำยับเยิน จะหนีไปทางไหนก็ไม่พ้น ไม่มีอะไรสามารถเยียวยาได้ กลายเป็นซากอย่างที่เห็นอยู่ตรงนี้
 
ตอนนี้ผมจึงอยู่ในภาวะจำยอม กล้ำกลืนฝืนทนกับอะไรก็ไม่รู้ ทั้งๆที่เคยสัญญากับตัวเองว่า ถ้ามันถึงจุดนั้น ต้องกัดฟันก้าวฝ่าความมืดไปให้ได้
 
แล้วนี่จะทำอย่างไร คงไม่มีใครบอกได้ เพราะผมดันพาตัวเองเข้ามาสู่ทางตัน
 
สัญชาติญานอันบัดซบ!

Comment

Comment:

Tweet