Lay down the glue bag

posted on 06 Apr 2015 20:06 by peach69
ผมขี้เกียจมาก มากจนอยากจะนอนยาวๆให้หนอนแทะ กลายเป็นซากพืชที่ย่อยสลายกลายเป็นปุ๋ย ซึ่งเป็นแหล่งอาหารของพืชไม้ต้นใหม่
 
ความจริงผมก็เคยเป็นพืชมาก่อน ตอนนั้นบรรยากาศก็สุขสงบดี ผมคิดว่านะ แต่คนเราจะเป็นพืชตลอดไปไม่ได้ อันที่จริงคนเราเป็นพืชไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เอาเป็นว่าผมคิดไปเองว่าเป็นพืชอยู่พักหนึ่ง
 
การเป็นพืชแม่งก็ดีอย่างเสียอย่าง ที่ดีคือความชิวว์ สังเคราะห์แสงไปวันๆ ที่แย่คือเมื่อเป็นพืชสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้คือการโดนหนอนแทะ หนอนกับพืชมันเป็นของคู่กัน เหมือนลิ้นกับฟัน น้ำกับไฟ หยินกับหยาง ต่างกันตรงที่พืชแม่งจะโดนหนอนแทะอยู่ฝ่ายเดียว ไม่มีพืชที่ไหนแทะหนอนคืน (อันที่จริง จะว่าไปแล้วก็มีนะ พวกพืชกินแมลง วีนัสฟลายแทรป หม้อข้าวหม้อแกงลิง แต่ผมไม่ใช่พืชพรรค์นั้น เอาเป็นว่าไม่ต้องสนใจเรื่องพืชแทะหนอนแล้วกัน)
 
การโดนหนอนแทะ ในบางแง่ แม่งก็เป็นประโยชน์ แต่ในอีกหลายๆแง่ แม่งน่ารำคาญมาก เป็นเรื่องทรมานสาหัสของชีวิต ผมคอยเฝ้าดูหนอนแทะกิ่งแทะใบตัวเองโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้ จะปัดป้อง ปิดบังอะไรก็ไม่ได้ ตะโกนร้องให้ใครช่วยก็ไม่ได้ ความรู้สึกที่โดนกัดกินทีละนิด ค่อยๆคืบคลานมาอย่างช้าๆอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้นี่มันคือสุดยอดของความทรมาน
 
ระหว่างโดนกัดกิน ภาพในหัวผมก็จินตนาการถึงไร่ข้าวโพดในสหรัฐอเมริกา ที่โดนฝูงตั๊กแตนแห่ลง ทำความเสียหายจนถือเป็นภัยธรรมชาติครั้งใหญ่ แล้วก็ย้อนมาดูตัวเอง พร้อมชั่งน้ำหนักว่าอะไรมันแย่กว่ากัน ระหว่างโดนตั๊กแตนเป็นหมื่นรุมทึ้งไม่เหลือซากภายในเวลาสิบวินาที กับการโดนหนอนแทะไปทีละตัวสองตัว แต่ไม่รู้ว่าจะจบเมื่อไหร่
 
สุดท้ายแล้ว ข้อสรุปของผมก็คือ ไม่ว่าจะลงเอยแบบไหนการเป็นพืชแม่งก็แย่ด้วยกันทั้งนั้นแหละ ผมเลยสลัดราก ผลัดใบ แล้วลุกออกจากดินทันที เมื่อได้รับโอกาสที่จะกลับเป็นคนอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้ ผมได้ค้นพบว่า กูโคตรอยากกลับไปเป็นพืชเลย นั่งๆนอนๆให้หนอนแทะเนี่ย มีความสุขที่สุดแล้ว ถ้ามีโอกาส ผมก็คงกลับไปเป็นพืชอีก แล้ววงจรชีวิตของผมก็คงจะวนเวียนต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ ตราบชั่วกัลปาวสาน ฯลฯ

Comment

Comment:

Tweet