ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

บางครั้งผมก็สามารถโง่ได้อย่า่งไม่น่าเชื่อ

ประตูมันอยู่ของมันดีๆผมก็เดินไปชนมัน มันเป็นประตูกระจกก็จริง แต่ต่อให้ตาถั่วยังไงก็น่าจะมองเห็น

ตรงนั้นมันจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากประตู ต่อให้หมาที่ไหนมาถึงก็รู้ว่าเป็นประตู มันประตูชัดๆ ไม่มีทางเป็นหน้าต่าง ตู้ เตียง หรืออื่นใดไปได้

แต่ผมเสือกไม่เห็น

ไม่ใช่ผมไม่มอง ผมมองแล้วแต่เสือกไม่เห็น

ผมจึงเดินชนประตูดังเปรี้ยง จมูกแทบหัก หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ (คำว่าหน้าแตกในที่นี้หมายถึงน่าอาย กะอีแค่ชนประตูไม่ทำให้หน้าผมแตกจริงๆหรอก ผมไม่ได้หน้าบางขนาดนั้น... หน้าบางในที่นี้ไม่ใช่คำเปรียบเปรย หมายถึงคำว่าบอบบาง ... โอ๊ย วงเล็บนี้มันจะอะไรกันนักหนา) 

ลงไปทรุดนั่งไม่ทันหายเจ็บ ก็มีแต่คนมาด่าผมซ้ำอีก เหมือนกับว่าผมยังเจ็บไม่สาแก่ใจพวกมัน

"โถ่ ไอ้โง่ ไอ้ควายยยยยย ประตูเห็นอยู่ทนโท่ัยังเสือกชน"

"ก็กูไม่เห็น" ผมเถียงกลับ

"ตามึงมีไว้ประดับแว่นเหรอไงไอ้หอกหัก หมาตาบอดยังรู้เลยว่าเป็นประตู"

"ถึงมึงไม่เห็น มึงก็น่าจะใช้สมองคิดได้ นี่มันทางเดิน แล้วข้างในเป็นห้อง ดังนั้นอะไรที่กั้นระหว่างทางเดินกับห้อง.. ก็ประตูไงล่ะไอ่ควายยยยยยย แค่นี้เด็กแปดขวบมันยังคิดได้เลย"

ผมไม่รู้จะต่อล้อต่อเถียงอะไรกับมันอีก

"งั้นกูขอกลับไปเปิดประตูใหม่ได้มั้ย ลืมๆไปซะว่าเมื่อกี๊เกิดอะไรขึ้น" ผมขอแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ แต่ก็ไม่วายโดนด่าอีกชุดใหญ่

"นี่นอกจากโง่แล้วมึงยังบ้าอีก ประตูน่ะ มึงชนไปแล้ว มึงควายไปแล้ว มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว ไม่ว่ามึงจะเดินย้อนกลับไปทางเก่าแล้วเปิดประตูเข้ามาอย่างสง่างาม มันก็ไม่สามารถลบล้างความจริงที่ว่ามึงเป็นไอ้โง่ที่เดินชนประตูไปได้"

"ขอกลับไป เปิดประตูมาใหม่... ปัดโธ่ ตรรกะพิลึกพิลั่นอะไรของมึง มึงกลับไปโชว์ควายทีบ้านนะ แล้วอย่าไปบอกใครนะว่ามึงคิดแบบนี้ กูล่ะอายแทน"

ผมไม่รู้ว่าจะมีอะไรทำให้ผมเซ็งไปได้มากกว่านี้อีก ทั้งโง่ ทั้งเจ็บตัว ทั้งโดนด่ายับอีก

อันที่จริงก็ถูกอย่างที่มันว่า มนุษย์ธรรมดาที่ไหนมาเห็นก็ต้องเป็นประตู มีทั้งลูกบิด บานพับ วงกบ กลอน ไม่ใช่ประตูแล้วจะเป็นอะไร แค่มองดูหนึ่งในสัญญะเหล่านั้น ไม่ต้องสืบก็รู้ว่าเป็นประตู

แต่เชื่อหรือไม่ ผมไม่เห็น

ผมมองแ่ล้ว ผมดูแล้ว เป็นงูมันฉกตายแล้ว แต่ผมไม่เห็น

ผมไม่เห็นเพราะผมมัวแต่ปักใจเชื่อว่านั่นไม่ใช่ประตู ทุกสิ่งทุกองค์ประกอบผมตีความเป็นอย่างอื่นไปหมด ผมฝังหัวตัวเองจนเชื่อว่าข้างหน้านั่นไม่มีหรอกประตู เป็นแค่ช่องโล่งๆ ว่างๆ เดินไปก็ทะลุผ่านแต่ธาตุอากาศ ว่างเปล่าเหมือนห้วงอวกาศนอกโลกนั่นเลย

แล้วผมก็เดินชนปัง!

ผมโง่ ผมเสียใจ

ต่อไปนี้ผมจะปีนเข้าทางหน้าต่างแทน