ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

"โอ๊ย ไ้อ้สัดห่ากะดอแมว ไปตายกันซะให้หมด"

ผมกล่าวพลางเขวี้ยงข้าวของตามไปด้วย

ก่อนหน้านั้นมีระเบิดลูกหนึ่งฝังอยู่ตรงหน้าบ้าน ผมงงว่ามันคืออะไรเลยเอาลิ้นเลียๆดู มันก็เค็มๆแปร่งๆ ผมเผลอเอานิ้วไปกดแรงๆเข้า 

ตู๊ม! แขนขวาผมหายไปเกือบครึ่ง

แม่พาผมไปส่งโรงพยาบาล แต่ไปได้ครึ่งทางผมกระโดดลงมาก่อน

"ไอ้เหี้ยเย็ด มึงจะรีบไปส่งศพพ่อที่ไหน"

รถคันข้างหลังด่าไล่มาตอนที่รถโรงบาลปาดแซงข้างหน้า มันไม่พอใจที่โดนปาดแซงจึงด่ากราดไว้ก่อน ไม่ทันสังเกตว่าเป็นรถโรงบาล คนขับรถโรงบาลฉุนกึก หยุดรถทันควันแล้วลงมาโต้คารมด้วย

ด่ากันไปสักพักคนขับที่โดนแซงคงทนไม่ไหว ชักปืนลูกซองที่อยู่หลังรถออกมายิงโป้ง!

นั่นเป็นสาเหตุที่ผมต้องกระโดดลงมา ไม่งั้นผมคงตายก่อนถึงโรงบาลเป็นแน่แท้

ผมให้มือซ้ายหิ้วเศษซากแขนขวาตัวเองเดินตุปัดตุเป๋ไปตามข้างถนนโดยไม่มีจุดหมายอะไรเป็นพิเศษ มาหยุดลงตรงหน้าเซเว่นเพราะเกิดหิวขึ้นพอดี เข้าไปหยิบน้ำขวดหนึ่งมาจ่ายตัง

พนักงานถาม "รับบัตรเติมเงินเพิ่มมั้ยคะ"

อ้าวชิบหาย! กูนึกว่าจะให้รับหนมจีบซาลาเปาเพิ่มซะอีก... ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ ถึงไม่ได้สั่งไว้ตั้งแต่แรก กะว่ายังไงพนักงานก็ต้องถาม แล้วทีนี้ผมจะทำอย่างไรดี หิวก็หิว หนมจีบซาลาเปาก็ไม่ได้กิน จึงตัดสินใจบากหน้าถามพนักงานเซเว่น

"ขอเป็นขนมจีบซาลาเปาแทนได้มั้ยครับ"

พนักงานจ้องผมอย่างกับว่าผมได้กล่าวว่าจาล่วงเกินบุพการีท่าน ผมอายไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหน คงเป็นความผิดของผมเองที่พนักงานเซเว่นจะรู้จักถามอย่างอื่นบ้าง

"ทีหลังก็สั่งซะแ่ต่เนิ่นๆนะคะ กรุณารอสักครู่ ซาลาเปายังไม่ได้อุ่น"

"เอ่อ.. งั้นไม่เอาก็ได้ครับ"

บรรยากาศมาคุทันที... ผมเดาว่าการสั่งอะไรแล้วไม่เอาคงเป็นความผิดร้ายแรงขั้นประหาร เพราะตอนนี้พนักงานได้หยิบไมโครเวฟตั้่งท่าเตรียมจะเขวี้ยงใส่ผมแล้ว

"ขอโทษครับ ผมแขนขาด ไม่ทราบว่าจะไปต่อได้ที่ไหน"

ผมถามเบรกไปงั้นๆ ไม่ได้อยากรู้คำตอบอะไร จุดประสงค์หลักอยากจะรอดตายจากไมโครเวฟนั่นต่างห่าก

"เดินตรงไปเลี้ยวซ้าย จะเจอร้านตัดเย็บ ไปถามเค้าดู" พนักงานตอบอย่างเสียมิได้

"ขอบคุณครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ" พนักงานตอบอย่างสุภาพ

และผมก็ได้ต่อแขนทีร้านตัดเย็บตามที่พนักงานบอก

เรื่องราวก็จบลงอย่างมีความสุข

ฯลฯ