ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

ยังมีเรื่องราวตกค้างเป็นตะกอนมากมายอยู่ก้นบ่อนั้น

ผมเอามือจุ่มลงไป ล้วงควานให้ตะกอนขุ่นคลั่ก แต่สิ่งที่พบกลับเป็นก้อนผลึกเขียวๆน่าเกลียดๆก้อนหนึ่ง

เมื่อเอาผลึกนั้นขึ้นมาส่องกับแสงดูผมไม่เห็นแม้แต่เศษเสี้ยวของประกายสวยงามใดๆ มีแต่เพียงสีเขียวทุเรศๆคล้ายกับเสลดที่ถ่มออกมายามเป็นหวัด

ผมเอาผลึกในใส่กล่องกระจกใส ทำฐานให้กล่องกระจกนั้นด้วยไม้ราคาแพง แล้วเอาไปเร่ขายตามถนน

ที่แรกที่ผมแวะเข้าไปคือร้านขายของที่ระลึก ผมยื่นศิลปะสุดเพี้ยนให้เจ้าของร้านแล้วถามว่าของแบบนี้จะวางขายได้ราคาสักเท่าไหร่

เจ้าของร้านหรี่ตาลงมองอย่างครุ่นคิด เขาบอกว่าเมื่อมองเข้าไปในผลึกนี้แล้วมันทำให้เขาเห็นสิ่งที่เรียกว่าบ้าน เขาบอกว่าของแบบนี้เขาไม่อยากขายแต่อยากเก็บไว้เองมากกว่า จึงไม่สามารถให้ราคาใดๆแก่ผมได้ แต่เขายังยินดีจะรับไว้หากผมให้เขาฟรีๆ

ผมส่ายหน้าปฎิเสธ ผมตั้งใจทำสิ่งนี้ออกมาเพื่อขาย ขายให้กับใครบางคนที่เห็นในสิ่งที่ผมเห็น และสิ่งนั้นคงไม่ใช่บ้านของใครแน่นอน

ผมเดินทางต่อไปจนถึงหน้าร้านขายโคมไฟ ทันใดนั้นเจ้าก้อนผลึกสีเขียวพลันเปล่งแสงขึ้นมาเป็นประกาย เหมือนจะบอกว่าพาฉันเข้าไปในร้านนั้นสิ

พอเข้าไปในร้านก้อนผลึกนั้นยิ่งเปล่งแสงสว่างขึ้นกว่าเดิม มันเรียกความสนใจของเจ้าของร้านได้ด้วยตัวเอง เจ้าของร้านประทับใจในผลึกนี้มาก เขาเสนอราคาที่สูงอย่างไม่น่าเชื่อมาให้ผม ผมจึงขายให้อย่างเต็มใจ

ทันทีที่เข้าของร้านโคมไฟซื้อไป เขาพิจารณาแล้วเห็นว่ามันเปล่งแสงสว่างมากจนเกินไป เขาเดินเข้าไปหลังร้าน เลือกโคมไฟรูปทรงสวยงามมาอันหนึ่ง ครอบลงไปบนกล่องกระจกที่ผมทำขึ้นมาอีกที แล้วหันมายิ้มให้ผม บอกว่านี่เป็นโคมไฟที่สวยที่สุดในร้านของเขาแล้ว

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมรู้สึกไม่พอใจในสภาพเช่นนี้ อาจเป็นเพราะโคมไฟหรืออาจเป็นเพราะการที่มันเปล่งแสง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ผมเขวี้ยงเงินที่เพิ่งได้มาจากการขายใส่หน้าเขา แล้วดึงโคมไฟออก หิ้วก้อนผลึกเขียวในกล่องกระจกที่ผมทำเองจ้ำอ้าวออกนอกร้าน

หลังจากเหตุการณ์นั้นก้อนผลึกเขียวก้อนเดิมก็ไม่เปล่งแสงอีกต่อไป และสีเขียวคล้ำของมันกลับยิ่งคล้ำหม่นขึ้นไปอีก ยิ่งดูน่าเกลียดกว่าเดิม แต่กลับรู้สึกพอใจที่เห็นมันในสภาพนี้มากกว่า

ผมกลับไปยังร้านขายของที่ระลึก บอกเ้จ้าของร้านว่าผมให้เขาฟรีๆ โดยมีข้อแม้ว่าห้ามทำการเปลี่ยนแปลงใดๆกับก้อนผลึกรวมถึงกล่องกระจกนั้นด้วย เขาสามารถนำมันกลับไปไว้ที่บ้านได้และทำได้แต่เพียงวางมันลงบนที่ใดที่หนึ่ง ตามแต่เขาเห็นสมควร และไม่ไปแตะต้องมันอีก จ้องมองได้เพียงอย่างเดียว ส่วนเขาจะมองเห็นสิ่งที่เรียกว่าบ้านหรืออะไรก็ตามผมไม่สนใจอีกแล้ว

ทีแรกเจ้าของร้านขายของที่ระลึกดูเหมือนจะยินดีในข้อเสนอของผม แต่เมื่อเขามองดูก้อนผลึกนั้นเขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของมัน สีและรูปทรงของมันค่อนข้างจะต่างจากเดิมไปเล็กน้อย เขาบอกกับผมว่าแม้จะเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่มันไม่ทำให้เขารู้สึกถึงบ้านอีกแล้ว ดังนั้นเขาไม่ขอรับก้อนผลึกนี้ไว้จะดีกว่า

ผมหิ้วก้อนผลึกออกจากร้านด้วยความเบื่อหน่าย บัดนี้เมื่อผมจ้องมองมันผมไม่เห็นอะไรอีกต่อไปแล้ว จึงไม่แปลกที่เจ้าของร้านของที่ระลึกจะปฎิเสธมัน สภาพในตอนนี้มันเป็นเพียงก้อนผลึกหน้าตาอัปลักษณ์ ไร้เสน่ห์ แน่นิ่งอยู่ในกล่องกระจกที่มีฐานทำด้วยไม้ราคาแพง

ในตอนนี้ผมคิดไม่ออกแล้วว่าจะนำก้อนผลึกเขียวไปขายที่ไหนได้อีก ความรู้สึกในตอนแรกมันหายไปหมดสิ้นแล้ว สิ่งเดียวที่ผมทำได้ในตอนนี้คือนำมันกลับไปที่ที่มันควรอยู่

ผมกลับไปยังบ่อที่มีตะกอนตกค้างนั่นอีกครั้ง  ในบ่อยังคงมีตะกอนมากมายเ่ช่นเดิม หากผมยื่นมือลงไปควานหาผมคงได้พบกับผลึกสีเขียวน่าเกลียดๆเช่นก้อนนี้แน่นอน แต่มันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อสิ่งที่ผมมองเห็นในนั้นไม่ใช่สิ่งที่มันเป็นจริงๆ

ผมโยนก้อนผลึกสีเขียวที่อยู่ในกล่องกระจกอันมีฐานที่ทำจากไม้ราคาแพงลงไปก้นบ่อ กระจกแตกสลาย ฐานไม้จมหายไป ส่วนก้อนผลึกสีเขียวนั้นส่องแสงเปล่งประกาย ก่อนที่จะสลายเป็นผุยผงแล้วลอยหายไปในอากาศแทนที่จะจมลงไปอยู่ที่ก้นบ่อตามเดิม