ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

ผมมักจะพาตัวเองมาอยู่ในที่แปลกๆเสมอๆ

คราวนี้ก็เฃ่นกัน ผมหลุดเข้ามาอยู่ในดงสัตว์ประหลาดที่พูดภาษาแปลกๆอีกแล้ว 

ข้างหน้าผมมีตัวอะไรไม่รู้ คล้ายๆวัว แต่ก็ไม่เหมือนวัว อีกด้านหนึ่งเป็นหมาห่าอะไรก็ไม่รู้ หน้าเหมือนแมว แต่เห่าโฮ่งได้ มีเขาด้วย ตัวทางซ้ายนี่ยิ่งแล้วใหญ่ ผมนิยามไม่ออกจริงๆว่ามันเป็นสัตว์หรือพืช หรือตะไคร่น้ำหรือเหี้ยอะไรกันแน่

แต่พวกมันคุยภาษาเดียวกัน ยกเว้นผมอีกนั่นแหละ มันคุยกันออกรสออกชาติมากเลย คุยไปจิบน้ำชาไป ผมนั่งสังเกตดูแล้ว พวกนี้จะคุยกันเรื่องเดิมๆ ขำกับเรื่องเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาอยู่นั่นแหละ จะว่าเบื่อมั้ย... เบื่อสิวะ แต่ทำไงได้เสือกพาตัวเองมาอยู่ที่นี่เองแต่แรก

คุยไปคุยมาซักพักหนึ่ง ไอ้ตัวหน้าเหมือนวัวมันก็เริ่มแปลงร่างละ มันถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นว่าจริงๆแล้วมันแค่ใส่หัววัวไว้เฉยๆ ข้างในก็คนธรรมดาเนี่ยแหละ (แต่ยังพูดภาษาต่างดาวอยู่นะ)

ส่วนไอ้สองตัวที่เหลือ ไอ้หมาหน้าแมวนั่นก็ถอดหน้ากากเหมือนกัน ข้างในเป็นคน ส่วนอีกตัว... ที่ผมไม่รู้ว่าจะเรียกมันว่าอะไร มันไม่กระดิกเหี้ยอะไรทั้งสิ้น ผมคิดว่ามันคงเกิดมาเป็นอย่างนั้นแหละ เป็นตัวเหี้ยอะไรซักอย่างที่ไม่รู้ว่าจะมีใครเรียกถูกมั้ย

สุดท้ายพวกแม่งก็หันมาทางผม.. 

"อะไรกูอีก.. ก็กูไม่ได้ใส่หน้ากาก" ผมคิด แต่สายตาพวกมันเหมือนว่าถ้าผมไม่ถอดอะไรซักอย่างแม่งคงจับผมไปต้มกิน

เอาวะ! ถอดก็ถอด

ผมจัดแจงถอดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่เหลือแต่ตูดล่อนจ้อน พร้อมกับหันไปมองพวกแม่งด้วยสายตาว่า จะเอาอะไรจากกูอีกมั้ย

สรุปว่าได้ผล พวกแม่งหัวเราะกันเกรียวกราว ขำเหี้ยอะไรกันนักหนาก็ไม่รู้ ไอ้ตัวที่เคยใส่หัววัวนั้นขำจนสำลักเลย สำลักจนอ้วกออกมาเหม็นคลุ้งไปหมด อีกสองตัวที่เหลือเห็นแบบนี้ยิ่งโคตรขำเข้าไปใหญ่ กระโดดโลดเต้นดีใจเหมือนตัวบ้าอะไรซักอย่าง จนผมไม่รู้แล้วว่ามันขำอะไรกันแน่ ขำที่ผมแก้ผ้า ขำที่เพื่อนมันอ้วก หรือว่าขำที่ตัวเองขำ นอกจากจะหน้าตาประหลาดแล้วนิสัยยังประหลาดอีก

ไม่รู้ว่ามันไปเรียกเพื่อนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมเห็นพวกแม่งอีกสองตัวเดินขำกันมาแต่ไกลเชียว ผมรู้สึกรำคาญเลยหอบเสื้อผ้าขอตัวออกมาก่อน

เรื่องแบบนี้เกิดกับผมบ่อยๆ ครั้งก่อนหน้านั้นผมก็ไปอยู่กับฝูงปลาแซลมอน พวกนี้มันเป็นโรคจิตต้องว่ายทวนกระแสน้ำ แล้วกระโดดขึ้นไปตามขั้นน้ำตก ว่างๆก็หาเรื่องทำให้ตัวเองเหนื่อยเล่น ผมหลุดไปอยู่ที่นั่นครั้งเดียวแล้วไม่กลับไปอีกเลย กลัวตัวเองจะตายซะก่อน

จะว่าไปแล้วจะที่ไหนๆมันก็แปลกกันหมดทั้งนั้น อย่างที่ที่ผมอยู่นี่ก็แปลก ทุกคนแม่งมีสายล่ามด้วยกันหมด ตรงกลางขมวดกันเป็นปม แก้ก็แก้ไม่ออก จะไปไหนทีก็ลากกันไปทั้งขโยง ใครแรงเยอะก็ลากไปได้ไกลหน่อย ส่วนผมแรงน้อยก็ปล่อยตัวเองไหลไปเรื่อย ก็ดีไปอย่างจะไปไหนไม่ต้องเดินเอง มีคนลากไป

คิดอย่างงี้แล้วผมก็ปลง  แม้แต่บ้านผมยังเป็นที่แปลกๆเลย ผมว่าหาที่ไหนที่มันไม่แปลกคงไม่มีแล้ว

อ้อ! ยังมีที่นึง

บนเตียงผมเอง นอนเมื่อไหร่ไม่เคยรู้สึกแปลกเลย รู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่ในท้องแม่ยังไงยังงั้น

แล้วจะไม่ให้ผมนอนได้อย่างไร