ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

คำพูดติดปากของผมคือ "เบื่อว่ะ"

เบื่อ คืออาการอิดหนาระอาใจ เหนื่อยหน่าย หรือไม่อยาก เช่นเบื่องาน เบื่อโลก เบื่ออาหาร (ราชบัณฑิตยสถาน)

แต่ที่แปลกคือเวลาที่ผมบ่นว่าเบื่อว่ะ มักจะเป็นเวลาที่นั่งอยู่ว่างๆไม่มีอะไรทำ นั่นหมายถึงว่า ผมไม่ได้เบื่องาน เบื่อโลก และไม่ได้กำลังกินอะไรอยู่ จึงไม่มีทางที่จะเบื่ออาหาร

เมื่อผมบ่นว่าเบื่อว่ะ คนแถวนั้นที่เห็นผมบ่นว่าเบื่อทั้งๆที่นั่งเฉยๆก็มักจะเข้าใจว่าผมเบื่อที่ไม่มีอะไรทำ 

"ก็ไปหาอะไรทำซะสิ" จึงเป็นคำแนะนำที่สมเหตุสมผลและตัดรำคาญได้เป็นอย่างดี

ปัญหาก็คือผมเบื่อ แต่ผมก็ไม่อยากจะทำอะไรนี่สิ

มาถึงจุดนี้อาจจะเข้าใจว่าผมกำลังเบื่อโลก ผิดถนัด! ผมรักโลกใบนี้ มีอะไรที่น่าสนใจอีกเยอะแยะ ผมยังอยากรู้ อยากเห็น อยากกินอาหารดีๆ ดูหนังสนุกๆ ฟังเพลงจี๊ดๆ หรืออ่านหนังสือที่อ่านแล้วรู้สึกเหมือนโดนค้อนตีหัว ผมเคยคิดกระทั่งอยากมีชีวิตไปชั่วนิรันด์เพื่อจะได้สัมผัสทุกสิ่งทุกอย่างบน โลกใบนี้อย่างครบถ้วน

แล้วทำไมผมถึงนั่งเฉยๆ.. นั่นก็เพราะทุกสิ่งที่เพ้อขึ้นมานั้นผมทำไม่ได้ซักอย่าง

ผมไม่มีตังไปกินอาหารหรูๆ ไม่มีหนังอะไรสนุกที่อยากดู หงุดหงิดเกินกว่าจะฟังเพลง แล้วยังมีงานกองอยู่เต็มข้างหน้าที่ต้องทำ ความเบื่อของผมจึงเกิดจากการอยากทำอะไรมากมายแต่ถูกจำกัดให้ทำไม่ได้

อยากทำอะไรมากมายแต่ไม่สามารถทำได้... น่าจะเป็นนิยามของความเบื่อที่เหมาะสมว่าของราชบัณฑิต

เราเบื่องาน เพราะเราอยากทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่งาน

เบื่ออาหาร เพราะอยากกินอย่างอื่นนอกจากที่กำลังกินอยู่

เบื่อโลก.. อันที่จริงน่าจะใช้คำว่าเบื่อชีวิตตัวเองมากกว่า เราไม่พอใจกับชีวิตตัวเองจึงอยากพ้นๆจากโลกนี้ไปซะ ไปโลกไหนก็ได้ที่ชีวิตมันจะดีกว่านี้

เบื่อบ้าน เบื่อรถ เบื่อแฟน เบื่ออะไรอีกนึกไม่ออก

นั่นก็เพราะว่า เราต้องการสิ่งอื่นที่ไม่ใช่อะไรเหล่านั้นที่มีในปัจจุบัน ในความเบื่อนั้นมีความอยากแฝงอยู่เสมอ

.... ในทุกความเบื่อต่างมีความอยากแฝงอยู่เสมอ ... พอเขียนขึ้นแบบนี้แล้วผมกลายเป็นนักปรัชญาผู้แตกฉานในด้านความเบื่อไปเลย

คราวนี้ความน่ากลัวของความเบื่อก็คือตัวความอยากนั่นแหละ เวลาที่อยากได้อะไรที่ไม่ได้เนี่ย มันจะเพิ่มความอยากให้รุนแรงมากขึ้นและมากขึ้น เราจะเริ่มประเมินค่าสิ่งที่อยากได้ให้เกินจริง เหมือนกับเวลาที่อยากกินมาม่ามากๆ ใครเอารูปมาม่ามาให้ดูจะรู้สึกว่ามันน่ากินซะเหลือเกิน แต่พอได้กินแล้วก็ เออ.. มันก็มาม่า

กลับมาที่ความเบื่อ ในเมื่อความอยากทำให้เราประเมินค่าสิ่งที่อยากได้สูงเกินไปแล้ว ความเบื่อก็ทำหน้าที่แบบเดียวกันในทางตรงกันข้าม มันทำให้เราเกลียดสิ่งที่มี ที่เป็น ที่ทำอยู่มากเกินความจริง ทั้งทั้งที่เดิมทีอาจจะเคยเป็นสิ่งที่เราชอบมาก่อนก็ได้ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือเวลาเบื่องาน หรือเบื่อแฟน ความเบื่ออาจแปรเป็นความเกลียดได้ง่ายๆ

พูดถึงปัญหาของความเบื่อมามากแล้ว สำหรับวิธีแก้เบื่อนั้นผมตอบได้คำเดียวว่า "ไปหาเอาเอง"

ถึงแม้ว่าผมจะนิยามความเบื่อเป็นความปรารถนาที่ไม่สามารถสัมฤทธิ์ผลได้ ซึ่งคิดตามหลักพุทธศาสนาแล้วทางแก้ก็คือการรู้จักพอดี มองเห็นความเป็นจริง บลา บลา

แต่ กระ นั้น

ผมเข้าใจว่าเรื่องแบบนี้ไม่ได้ทำกันง่ายๆ และผมเองก็มีความสุขกับการนั่งเบื่ออยู่บ้าง (ไม่เช่นนั้นคงไม่เกิด entry นี้ขึ้นมา) และที่สำคัญที่สุดคือความเบื่อนั้นเป็นเรื่องอัตวิสัย(แปลว่าเรื่องของมึง) คนเรามีบรรทัดฐานต่างกัน ความคิดต่างกัน จึงไม่มีวิธีแก้เบื่อแบบสำเร็จรูปหยิบยื่นให้กันได้

ส่วนตัวของผมเองผมใช้ชีวิตโดยเป็นมิตรกับความเบื่อได้ดี นั่นเพราะผมเป็นคนขี้เกียจนั่นเอง