ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

ที่อยู่ๆมันก็หายไป

นั่นแหละ

มันก็ต้องมีกันบ้าง 

อะไรที่ไม่คอยประคองไว้มันก็หล่นหายไปตามทาง

มันก็ต้องมีกันบ้าง

บางครั้งก็อยากจะย้อนกลับไปค้นหา แต่คิดอีกทีก็ไ่ม่ดีกว่า เพราะไม่รู้จะหาไปทำไม

เหมือนกับที่กูไม่รู้ว่าจะเขียนขึ้นมาทำไม

มันก็ต้องมีกันบ้าง

เวลาที่ควรจะทำงานมันก็มักฟุ้งซ่านแบบนี้

เวลายังล่วงเลยไป กูยังคงฟุ้งซ่าน

อาาาาาาา มันช่างล่องลอย มันช่างเลื่อนไหล ดั่งมวลควันที่กระจายตัวไปในอากาศ เคลื่อนคล้อย และจางหายไปด้วยเวลาไม่นาน

หากกูได้สติเมื่อไหร่ อะไรพวกนี้คงเป็นเหมือนสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นเฉกเช่นมวลควันที่กูว่าไว้นั่น เพราะไม่ว่าอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นและดับไปโดยปราศจากร่องรอยหลงเหลือไว้ เพียงไม่นาน มันก็จะหายไปในความทรงจำดั่งสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ย้อนกลับไปที่อะไรที่มันหล่นหาย ในเมื่อมันหล่นหายไปตามทางแล้วก็ไม่ควรจะมีเหตุผลอะไรที่ทำให้กูนึกถึงมันอีก หากแต่ว่ามันไม่ได้หายไปโดยสิ้นเชิง ร่องรอยบางอย่างยังคงค้างอยู่เป็นหลักฐานปรากฏต่อสายตา ว่างๆมันก็จะแวะมาเคาะประตูสักทีสองที พอแต่เพียงให้รู้ว่าเป็นสิ่งที่ยังมีตัวตน

กูใช้เวลาไปกับการเก็บเกี่ยวร่องรอยหลักฐานที่ว่านั้นด้วยการเปิดอ่าน chat log ใน msn มันช่างเป็นสิ่งที่พร่ำเพ้อ เลื่อนลอย ทำให้ฟุ้งซ่าน และผลาญเวลาอย่างเหลือร้าย

นี่กูกำลังทำอะไร

ในเวลาแบบนี้กูมานั่งเขียนอะไร

เอาน่ะ ไม่เป็นไร

เข้าใจว่ามันก็ต้องมีกันบ้าง