ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

เขายิ่งรู้สึกงุ่นง่านมากขึ้นตอนที่แป้งเค้กถูกขโมยไป

อันที่จริงแล้วก็ไม่เชิงถูกขโมยซะทีเดียว ด้วยนิสัยของเขาที่ไม่รู้จักปฏิเสธคนหรือแม้แต่กระทั่งจะปกป้องสิทธิของตนเอง เมื่อถูกขอเขาก็เลยให้ไปง่ายๆ ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าให้ไปแล้วตัวเองจะไม่มีแป้งเหลือพอสำหรับทำเค้กส่วนของตัวเอง ...แต่เขาก็ให้ไปง่ายๆ

ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว เมื่อเค้กทุกก้อนได้ถูกส่งตัวเข้าห้องอบจนเสร็จเป็นชิ้นเป็นอัน เขายังตบปากรับคำว่าจะเป็นคนขนเค้กหลายก้อนนั้นกลับมาให้ทุกคนอีก ทั้งๆที่เขาไม่มีแม้กระทั่งรถขนของด้วยซ้ำ

         "แล้วนี่จะทำอย่างไร" 

เขาพึมพำกับลมฟ้าอากาศอย่างเลื่อนลอย  มันเป็นกรรมของเขาที่สุดท้ายต้องถือเค้กสองมือเดินไปกลับหลายๆรอบกว่าจะเก็บเค้กกลับมาได้หมด นึกอยู่ในใจว่าน่าจะแดกแม่งซะให้หมดๆสิ้นเรื่องสิ้นราวไป เดินไปก็นึกหงุดหงิดตัวเองไปเพลินๆ เพราะไม่อยากจะเสียคำพูด

ก่อนหน้านี้ หลายๆครั้งเขามักจะรู้สึกเสียใจอยู่บ่อยๆที่ไม่สามารถรักษาคำพูดตัวเองได้ จนแทบจะเป็นนิสัยเสียของเขาไปแล้ว ไม่ว่าเรื่องเล็กน้อย ปานกลาง ใหญ่โต เขาก็ไม่เคยจะรักษาคำพูดได้เลย โดยเฉพาะเรื่องผิดเวลานัด จนเป็นที่รู้กันว่าควรนัดเขาไว้ก่อนเวลาอย่างต่ำสองชั่วโมงเผื่อสาย แต่ก็อีกนั่นแหละ หากนัดเผื่อเวลาไว้สองชั่วโมง เขาจะมาเอาตอนผ่านไปแล้วสามชั่วโมง

เขาเคยเถียงหัวชนฝาว่าการมาสายเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงนั้นเป็นเรื่องที่ยอมรับได้สำหรับสังคมไทย หากคนที่รอไม่ใช่ผู้ใหญ่หรือใครก็ตามที่ต้องยกมือไหว้ก็ไม่จำเป็นต้องซีเรียสเรื่องเวลานัดมากนัก เพราะฉะนั้น หากการมาสายครึ่งชั่วโมงเป็นที่ยอมรับได้ การที่เขามาสายมากกว่าเวลาที่สามารถยอมรับได้ครึ่งชั่วโมงก็ึคงไม่เป็นการเสียหายอะไรเลย เพราะครึ่งชั่วโมงแรกถือว่ายอมรับได้ ครึ่งขั่วโมงต่อมาถึงจะเป็นเวลาที่ถือว่ารออย่างจริงจัง สรุปแล้วจึงไม่สามารถเอาผิดกับการมาสายหนึ่งชั่วโมงของเขาได้ ไม่รู้ว่าจะมีใครให้อภัยกับคำแก้ตัวของเขาหรือจะไม่มีก็ตาม แต่เขาก็ใช้เหตุผลนี้แก้ตัวให้ตัวเองเสมอ

นอกจากเรื่องมาสายแล้วก็ยังมีเรื่องอื่นๆจิปาถะอีกมากมาย สำคัญบ้าง หนักหนาบ้าง แต่อะไรที่ผ่านไปแล้วเขาก็ปล่อยให้มันแล้วกันไป คงเป็นเพราะเหตุนี้เองเขาจึงกลายเป็นคนที่ยอมคนง่ายโดยปริยาย เพราะลึกๆแล้วเขาก็รู้สึกอยู่เหมือนกันว่าเขาสร้างความลำบากให้คนอื่นไม่น้อย หากเป็นเรื่องเล็กน้อยยอมกันได้ก็ยอมไว้ก่อน จากเรื่องเล็กน้อยหลายๆเรื่องก็เริ่มเกิดเป็นนิสัยจนตอนนี้เขากลายเป็นคนปฏิเสธคนไม่เป็นไปเสียแล้ว

รวมทั้งไอ้เรื่องเค้กบ้าๆพวกนี้ด้วย

หมดรอบที่ห้าเขาก็หิ้วเค้กทั้งหมดกลับมาจากห้องอบเค้กสำเร็จ แล้วจึงโทรบอกเจ้าของเค้กแต่ละคนว่ามาเอาเค้กของตัวเองได้แล้ว ระหว่างนั้นเขาก็นั่งรอจนพ่อครัวใหญ่ับังเอิญมาพบเขากับกองเค้กที่วางอยู่ตรงหน้าทั้งหมดพอดี

         "เฮ้ย! คุณเอาเค้กมาหมดนี่คนเดียวเลยเหรอ" พ่อครัวใหญ่คงตกใจในความซื่อบื้อของเขา

         "ครับ นิดหน่อยไม่หนักหนาอะไร เอามาเผื่อคนอื่นด้วย"

         "อืม.. ก็ดี"

พ่อครัวใหญ่เปิดกล่องเพื่อสำรวจความเรียบร้อย เพียงกล่องแรกก็คิ้วขมวดแล้วเอ่ยถามเขา

         "เออ คุณรู้ใช่มั้ยว่าเค้กพวกนี้ต้องแต่งหน้าให้เรียบร้อยก่อนเอาออกจากห้องอบ"

ทั้งสองมองหน้ากัน คนหนึ่งคิดในใจว่า "ชิบหายแล้ว กูลืมสนิทเลย" อีกคนหนึ่งก็นึกในใจเช่นกัน

         "กูว่าแล้ว แม่งต้องพลาดอีกตามเคย"