ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

โอ้! พระเจ้ามันเกิดอะไรขึ้น

ในขณะที่ชายคนนั้นกำลังกินขนมห่อใบตองราคาชุดละสองสลึง มันก็เกิดวิปริตอาเพศอันใดขึ้นไม่ทราบ มีลมพัดมาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้หมุนวนอยู่บนหัว

นั่นไง! เขาชักปืนขึ้นมาแล้วยิงด้วยวิถีกระสุนโค้งอ้อมหลบหลังสะดือสาวสักเสือเผ่นคนนั้นพอดี ปัง! เข้า้เป้าอย่างถนัดถนี่ เป็นอันว่าไม่ต้องกินกันแล้วขนมใบตองที่อุตส่าห์ขโมยมา

สาวเสือเผ่นคนนั้นกล่าวย้ำกับเขาอีกระลอกหนึ่ง หากเขาไม่คิดจะหนีก็อย่าอยู่เสียดีกว่า เพราะคนเราย่อมหนีไม่พ้นก้อนเนื้อบนแผ่นหลังตัวเอง

    "ก้อนเนื้ออะไรกัน"

    ชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าหญิงสาวกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

    "อ้าว ไม่รู้หรอกเหรอ คนเราทุกคนมีก้อนเนื้อติดหลังตั้งแต่เกิดมากันทุกคน เวลาผ่านไปก้อนเนื้อนั้นจะกลายสภาพเป็นสัตว์ต่างๆ หมี หมา กระดอแมวบ้าง ตามแต่บุญแต่กรรม"

ชายหนุ่มค่อนข้างสับสนกับคำอธิบายดังกล่าว เขาไม่ต้องการแม้แต่วิญญาณสัตว์ที่อยู่ข้างหลัง หากเลือกได้เขาคงเปลี่ยนเป็นดาราหน้าปก FHM เกาะหลังเสียดีกว่า แต่กระนั้น เขายังยึดมั่นในความสัตย์ที่ว่าคนเราเกิดมาพร้อมกับการที่ต้องแบกอะไรอยู่ข้างหลัง

    "ไอ้ควาย มึงโดนหลอกแล้ว"

    อยู่ดีๆก็มีชายแปลกหน้ามาทักทายเขาด้วยวาจาสุภาพเป็นทางการที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินจากคนที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาก่อน

    "ขออภัยครับผม ไม่ทราบว่าหมาที่ไหนเจาะปากมึงมาครับ พูดจาเหี้ยๆอย่างนี้อยากแดกตีนหรือลูกปืนดีครับผมให้เลือก"

    เขาพยายามตอบกลับด้วยวาจาสุภาพโดยไม่บิดเบือนเจตนารมณ์ให้เป็นอื่น

    "มึงจะไปรู้อะไร หากกูแดกตีนหรือแม้กระทั่งลูกปืนของมึง อีนังนั่นคงหนีไปไกลแล้ว"

ชายหนุ่มหันมาพบว่าหญิงสาวนั้นเตลิดไปไกลอย่างที่เขาว่า ทั้งๆที่เขายังไม่ทันได้ประทานตีนหรือแม้แต่ลูกปืนให้ชายแปลกหน้า

กลับมาที่สวนหลังบ้าน...

ชายหนุ่มคนเดิมกำลังง่วนอยู่กับการขุดหาไส้เดือนมาทำกับข้าวมื้อเย็น ทั้งๆที่เขายังไม่รู้ว่ามีอะไรในครัวบ้าง เขาขุดพลางคิดไปพลางว่าหากมีไส้เดือนเป็นกับแกล้มคงดีไม่น้อย

เขาเพิ่งนึกได้ว่าลืมซื้อเหล้ามาด้วย แต่บัดนั้นก็มีเสียงออดที่หน้าบ้านเขาพอดี

    "เก็บค่าถังขยะครับ"

    เสียงลอดผ่านประตูทีเ่ปิดแง้มเพราะมีโซ่คล้องไว้อยู่ 

ยังไม่ทันได้ตัดสินใจ กระสุนปืนก็ทะลุผ่านบานประตูเข้ามาอย่างแทบจะไร้เสียง เฉกเช่นเดิม กระสุนวิถีโค้งลอดผ่านช่องเปิดแง้มแล้วพุ่งตรงเข้าหาขม่อมชายผู้นั้นอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง

    "Avadakedavra!" ชายหนุ่มกล่าวด้วยตกใจไม่เป็นภาษา

กระสุนหยุดนิ่งแต่เพียงเท่านั้น ฉับพลัน สูญสลายไปด้วยผุยผงเฉกเช่นเดียวกับผู้มาเยือนอันลึกลับที่้ล้มพับและสูญสิ้นไปทันทีที่คำกล่าวมลายไปกับห้วงอากาศ

    "ฉันบอกคุณแ้ล้ว ลูกตะกั่วไม่ใช่การแก้ปัญหา" หญิงสาวคนเดิมกล่าวขึ้นมาจากด้านหลัง

    "ไปตายซะ" ชายหนุ่มคนนั้นกล่าวโดยไม่รู้ตัวว่าที่พูดไปมีความหมายอย่างไรบ้าง เป็นเพียงคำพูดระหว่างบทสนทนาให้คู่สนทนารู้ว่าตนยังคงอยู่ที่นั่น เป็นเพียงเสียงเอ่ยขานที่ไม่มีความหมายใดๆผูกพันธ์กับคำที่กล่าวมา

ฉับพลัน เฉกเช่นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นและไม่เคยดำรงอยู่ หญิงสาวล้มพับลงเลือดทะัลักออกจากทวารทั้งเจ็ดบนใบหน้า ขับถ่ายของเสียออกขากทุกรูขุมขนแลทวารต่างๆ กลิ่นเหม็นคาวอุจจาระปัสสาวะคลุ้งออกมากแสบจมูก ก่อนที่เนื้อหนังจะกลายสภาพเป็นน้ำเหลืองน้ำหนองกองเจิ่งอยู่บนพื้นห้อง

ชายหนุ่มโกยซากน้ำเหลืองขึ้นมาสูดดมและลิ้มชิมรสของมัน

อ้วกแตกอ้วกแตน...

...

เขาทำไปโดยไม่รู้ตัว