ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

เช้าวันนี้ผมออกมาทำงานโดยลืมใส่เสื้อผ้าออกมาด้วย

ผมไม่ได้สวมเสื้อ สวมกางเกง รวมถึงกางเกงใน ไม่มีแม้แต่ผ้าผืนเล็กน้อยเพื่อปิดอวัยวะส่วนใดทั้งสิ้น

ระหว่างนั่งในรถประจำทางผมเพียงแต่ภาวนาให้ทุกคนหลับกันหมดและไม่ทันสังเกต

แต่กระนั้นยังมีผู้หญิงเบาะหน้าชำเลืองด้วยหางตามาเป็นระยะ

เมื่อถึงที่ทำงาน

ผมพยายามทำตัวให้เป็นปรกติ ทักทายเพื่อนร่วมงานตามมารยาทแล้วดิ่งตรงเข้าห้องทำงานทันที

อาจเพราะเป็นช่วงงานเร่งด่วน จึงไม่ค่อยมีใครสนใจใคร ผมเก็บตัวในห้องทำงานได้อย่างปลอดภัยจนกระทั่งช่วงบ่าย

หลังจากสั่งอาหารกล่องเข้ามาส่งที่ห้องทำงาน ผมต้องเผชิญปัญหาหนักอีกอย่างหนึ่ง

ผมต้องรายงานความคืบหน้าในที่ประชุมเวลาบ่ายสองต่อหน้าคณะกรรมการหลายท่าน

ทั้งๆที่ผมยังล่อนจ้อนอยู่แบบนี้

ระหว่างการประชุม ผมพยายามพูดให้ตรงประเด็น เน้นเรื่องงานมากที่สุด

ผู้เข้าร่วมประชุมก็ค่อนข้างรักษามารยาท ยังไม่มีใครท้วงติงเรื่องการ(ไม่)แต่งกายของผม

แต่กระนั้น คณะกรรมการก็พยายามค่อนแคะ แม้แต่ในเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับงาน

แม้แต่ลูกน้องของผมก็ขาดความยำเกรง วิจารณ์รายงานของผมอย่างซึ่งๆหน้า

สิ่งที่ผมไม่พอใจมากที่สุดก็คือ ทุกคนแม้จะเห็นๆกันอยู่ว่าผมล่อนจ้อนไม่สุภาพ แต่ก็ไม่มีใครพูดกันตรงๆ แต่กลับพกพาความไม่พอใจในเรื่องนี้มาลงที่งานของผม

หลังจบประชุม ผมไม่อยากจะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไร้ซึ่งความจริงใจเช่นนี้ ผมจึงขอลากลับก่อนเวลา

ผมแวะห้างสรรพสินค้าก่อนกลับบ้าน หวังที่จะปรับอารมณ์ให้ดีขึ้น

แต่แล้วกลับยิ่งสร้างความไม่พอใจมากขึ้นไปอีก

ตั้งแต่พนักงานเปิดประตูห้างที่มองผมด้วยสายตาดูถูก

จนถึงพนักงานเสิร์ฟร้านอาหารที่เอาแต่หลบสายตาเวลาผมจะสั่งอาหาร

แม้กระทั่งลูกค้าที่เดินในห้าง มีบางคนที่ถึงขนาดซุบซิบวิจารณ์มาทางผมต่อหน้าต่อตา

ผมเข้าใจว่าการที่ผมเดินล่อนจ้อนโดยไม่สวมใส่เสื้อผ้านั้นเป็นสิ่งไม่สมควร แต่ทำอย่างไรได้ล่ะ ผมเองก็ไม่ได้อยากล่อนจ้อนแบบนี้

ตอนนี้ผมไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้นแล้ว ขอเพียงกลับบ้านโดยเร็วที่สุดก็พอ

ผมกลับมาที่บ้านเวลาอาหารเย็น

ผมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนั่งทานข้าวกับครอบครัวอย่างไม่ค่อยมีความสุขนัก

ผมเอ่ยขึ้นมาเปรยๆว่า "เฮ่อ.. วันนี้แย่จริงๆ"

.......

เงียบกริบ

แม้แต่คนในครอบครัวของผมก็ยังรู้สึกละอายจนไม่อยากจะพูดด้วย

ณ เวลานี้ผมรู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง ผมไม่น่าทำอะไรที่เสื่อมเสียถึงครอบครัวเลย

ผมต้องการอธิบายทุกอย่างจึงกล่าวทำลายความเงียบขึ้น "ผมเข้าใจครับว่าวันนี้ผมทำให้ทุกคนละอายในตัวผม มันเป็นความสะเพร่าอย่างเลวร้ายมากที่ผมลืมสวมใส่เสื้อผ้าไปทำงานในวันนี้ แต่ถึงอย่างนั้น ผมคิดว่าวันนี้ผมเองได้รับการตอบแทนอย่างสาสมแล้ว สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือกำลังใจของครอบครัว ฉะนั้นขอให้ทุกคนเห็นใจและเข้าใจผมด้วย"

แต่ผมกลับได้รับคำตอบที่ช็อคพอสมควร

"อ้าว ตอนออกไปก็เห็นแต่งตัวเรียบร้อยดีนี่!"

edit @ 4 Jun 2008 05:40:44 by 609