ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

ดูสิ ลืมตาดูสิ

ดูให้ชัดๆ

มึงดูสิว่าสิ่งที่เรียกว่าตัวตนของมึงเองนี้มันน่าเวทนาแค่ไหน

ถ้ามึงหัดลองหยุดนิ่งแล้วมองตัวเองดูสักนิดมึงจะเห็นอย่างที่กูเห็น แล้วมึงจะสงสัยว่ามึงสามารถทนอยู่กับตัวเองมาได้นานขนาดนี้ได้อย่างไร

เพียงแค่คิดก็สุดจะทนแล้ว มันน่าอึดอัดแค่ไหนที่ต้องทนให้เวลาในชีวิตผ่านไปในแต่ละวินาที มันน่าอึดอัด น่าหงุดหงิด น่ารำคาญ เพียงแค่คิดว่ากูต้องแบกตัวตนของกูแล้วเดินไปเจอผู้คนมากหน้าหลายตาในชีวิตประจำวัน แค่นั้นก็แทบทำให้กูอ้วกออกมาได้แล้ว มันรู้สึกอย่างกับต้องแก้ผ้าเดินต่อหน้าสาธารณะชนในเวลาที่มีผื่นอีสุกอีใสขึ้นเต็มตัว แม้จะเกาอย่างไรก็รังแต่จะทำให้บาดแผลยิ่งเหวอะหวะน่าเกลียดมากขึ้น

อย่างใดอย่างนั้น เพียงแค่กูมองย้อนไปถึงเรื่องน่าอับอายที่กูเคยทำ มันช่างน่าบัดซบโง่เขลาที่คิดว่าเป็นเรื่องน่าภูมิใจ โดยแท้จริงแล้วเรื่องเช่นนี้แค่เพียงพูดออกจากปากให้ดังเพียงเสียงกระซิบก็ถือเป็นความวิบัติต่อตนเองอันขาดความละอายและไร้ซึ่งวิจารณญาณอย่างยิ่ง อย่าว่าแต่ถือเป็นเรื่องภาคภูมิเลย

ซ้ำร้าย เพียงแค่นั้นยังไม่ทำให้มึงลุแก่ความโฉดเขลา มึงยังทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงใช้ชีวิตต่อได้อย่างไร้ยางอาย ทำให้กูที่อยู่ข้างในนั้นแทบจะระเบิดออกมาปกป้องตัวเองจากการกระทำที่ไร้ความคิดจากตัวเองที่ไม่เคยแม้แต่จะยอมรับความจริง

แม้มึงจะเหี้ยปานใด กูอาจจะยังยอมรับมึงได้ ถ้า! มึง! ไม่!

ถ้ามึงไม่สร้างความเดือดร้อนไปทั่ว กูจะยอมเป็นเหยื่อของความระยำของมึงโดยไม่แม้แต่จะท้วงติง

หากเพียงมึงไม่ทำให้คนรอบข้างมึงพลอยตกต่ำไปกับมึงด้วย

กูไม่หวังว่ามึงจะคิดถึงคนอื่นมากกว่าตัวเอง เพราะตลอดมามึงได้เหยียบย่ำตัวเองด้วยความโสมมไร้เดียงสาของมึงจนไม่เหลือชิ้นดีไปแล้ว นั่นแสดงว่ามึงไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวสัมปัชชัญญะเพื่อฉุกคิดว่ามันเป็นความบัดซบต่อตนเอง จึงอย่าหวังให้มึงเกิดปัญญาตระหนักถึงความอิดหนาระอาใจของผู้อื่นเลย

มึงมันช่างน่าเวทนา มึงมันเกินแก่ความสงสาร มึงมันเกินเยียวยาเสียแล้ว

ที่กูเปลืองคำพูดกับมึงมากมายแค่เพียงหวังให้มึงฉุกคิดบ้าง

แต่หากไม่ กูก็เข้าใจ

มึงมันก็เป็นได้แค่นี้