คนควยควยนั่งอ่านหนังสือพิมพ์หัวควย ณ ร้านกาแฟควยควย
ระหว่างนั้นความคิดหัวควยก็แวบผ่านสมองควยควยของคนควยควย
ว่าควยคนเรานั้น สามารถก่อกระเพื่อมวัฎจักรควยควยได้มากเพียงไร
หากมองควยเป็นเพียงแค่ควยธรรมดาก็คงไม่ทำให้เกิดควยอะไรได้
หากแต่มองเป็นจุดเริ่มแห่งชีวิต... อันเกิดขึ้นจากควย
สรรพสิ่งที่ล้วนหัวควยและไม่หัวควยย่อมเป็นผลจากควยอันเดียว
พลันแล้วก็นึกสังเวชควยตัวเอง
หากควยไม่สามารถปฎิบัติหน้าที่หัวควยของมันแล้วไซร้
จะนิยามให้เลิศหรูเพียงใดก็ไม่สามารถเปลี่ยนควยธรรมดาให้เลิศหรูอลังควยได้
เมื่อพลันคิดได้นั้น
คนควยควยผู้นั้นก็ประกาศหลักธรรมหัวควยออกมา
"อันขึ้นชื่อว่าควยแล้วไซร้ ก็อย่าได้เสียชาติควย
จงชักควยของท่านขึ้นมา แล้วปฏิบัติลุล่วงให้ถึงพร้อมแห่งความเป็นควย"
หลังจากกล่าวจบ คนควยควยผู้นั้นพลันตัดควยตัวเอง
"จงแบ่งควยของข้าให้ทั่วถึง...
หัวควยคือหัวใจของข้า
ดุ้นควยคือร่างกายข้า
เลือดในควยคือเลือดในกายข้า
ข้าขอชำระบาปแก่ผู้ไม่มีควยด้วยการดื่มกินควยของข้านี้"
เมื่อจบวรรจนะ คนควยควยก็สิ้นชีวิตพร้อมเลือดที่ไหลออกจากสิ่งที่เคยเป็นควย
