ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

ผมกลับมาอยู่ที่เดิม พยายามจะไม่ใส่ใจกับเรื่องเมื่อวานนี้

หากผมสั่งผัดกระเพราแทนที่จะสั่งกระเฉดหมูกรอบ

ผมคงไม่ต้องรออาหารเป็นคนสุดท้าย

หากผมไม่ต้องรออาหารเป็นคนสุดท้าย

ผมคงไปทัน ก่อนที่ร้านเช่าหนังจะปิด

หากผมไปก่อนร้านเช่าหนังปิด

ผมคงจะได้เช่าหนังมาดูตอนห้าทุ่ม

หากผมนั่งดูหนังตอนห้าทุ่ม

ผมคงไม่ต้องรับโทรศัพท์สายนี้

เพราะผมคงจดจ่ออยู่กับหนังจนขี้เกียจจะลุกไปรับโทรศัพท์

โดยการอนุมานแล้ว อาจสรุปได้ว่าเพราะกระเฉดหมูกรอบ ผมเลยต้องรับโทรศัพท์

"ฮัลโหล" ปลายสายทักทายด้วยคำกล่าวปรกติ

หากแต่ที่ไม่ปรกติคือน้ำเสียง

"เป็นเหี้ยอะไรอีกล่ะ"

......"เค้าทิ้งกูไปแล้วว่ะ"

"อีกแล้วเหรอ"

......"คราวนี้คงเอาจริง"

"สองวันก่อนวาเลนไทน์เนี่ยนะ"

......"ใช่"

"โอเค งั้นพรุ่งนี้เจอกันทุ่มครึ่ง วอล์คอินนะ ไม่ได้จอง"

....."เปล่า กูไม่ได้มาชวนไปนั่งเล่น"

"แล้วโทรมาทำเหี้ยอะไร"

....."เปิดช่องสามดูดิ"

"เออ ก็ได้ แค่นี้ละกัน"

ผมวางสายโทรศัพท์พร้อมกับคำด่าคลาสสิคไล่หลัง

"ควย"

ผมหยิบรีโมตกดปุ่มเปิด ก่อนที่จะเพิ่งนึกได้ว่ารีโมตนั้นถ่านหมดไปเป็นชาติแล้ว

โทรทัศน์ที่มีไว้เป็นเฟอร์นิเจอร์ประดับห้อง จึงได้ถูกกดเปิดเป็นครั้งแรกในรอบ.... จำไม่ได้แล้วว่านานเท่าไหร่

ภาพในจอ เป็นผู้หญิงยืนอยู่บนดาดฟ้าอพาร์ตเมนท์ ในมือมีโทรศัพท์มือถือ

หากผมจำไม่ผิด คงเป็นคนเดียวกับที่โทรมาหาผมสักครู๋นี้ คนเดียวกับที่ผมด่าไล่หลังว่าควย

ทันทีที่ผมเห็นภาพข่าว ผมรีบกดโทรศัพท์ไปหาคนที่ยืนบนดาดฟ้านั่น

"ฮัลโหล"

ปลายสายยังคงทักทายด้วยคำปรกติด้วยน้ำเสียงไม่ปรกติ

"นี่"

....."อะไร"

"มึงผิดแล้วว่ะ"

"ข่าวมึงอะช่องเจ็ด ไม่ใช่ช่องสาม"

....."เหรอ"

"เออ"

"รู้แล้วก็ลงมาซะ ไอ่เหี้ย"

ผมตัดสายทิ้ง แล้วกลับมานั่งจ้องโทรทัศน์อีกรอบ

พอวางสาย เธอก็ฟุบหน้าร้องไห้กับหัวเข่าตัวเอง แล้วก็โดดลงมาจากบนนั้น