"กูตื่นมาตอนเช้า เพื่อเข้าห้องน้ำ

พัดลมที่เปิดไว้ จู่ๆก็มีเสียง ก๊อก แก๊ก เหมือนเสียง พัดใส่กระดาษ ด้วยความรำคาญ กูต้องการความเงียบสงบ กูเลยจะเดินไปหาต้นตอของสาเหตุ เดินไป เสียงมันมาจากถังขยะ

หนู!!!!!!!

ในถังขยะที่มีขยะไม่กี่ชิ้น มันมีหนูอยู่ กูดูแล้วมันไม่ใช่หนูบ้านแน่นอน หางไม่ยาว แถมตัวสีน้ำตาลซะด้วย"

.....

[ ทันใดนั้น กูฉุนขาด!! หางตาเหลือบไปเห็นไม้กวาดที่วางอยู่ใกล้ๆมือ คว้าแล้วหวดเข้าถังขยะเต็มแรง

ถังขยะกลิ้งหลุกๆไปกับพื้น หนูนรกตัวนั้นมันยังไม่ตาย วิ้งปรู๊ดออกมาจากถังขยะ

กูกระหน่ำฟาดฟันไม้กวาดแบบไม่กลัวพื้นพัง แต่เหมือนมันมีพระเจ้าคุ้มครอง ไม้กวาดกูไม่สามารถทำอันตรายมันได้แม้แต่ปลายขน

เหตุการณ์ยิ่งเลวร้ายเมื่อมันวิ่งปรู๊ดเข้าไปหลบหลังตู้เสื้อผ้า

เนื่องจากห้องกูมีขนาดเล็ก กูวางชั้นไว้จานชามใกล้ๆกับตู้เสื้อผ้า ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับห้องน้ำอีกที

หากกูยังฟาดฟันไม่ยั้งคงโดนถ้วยชามแตกกระจายแน่ๆ

กูเลยใช้แผน!!

กูโยนถุงซอสที่ใส่สโมกกี้ไบค์เข้าไปในตู้ถ่วงเวลาให้มันอยู่ในนั้นก่อน แล้ววิ่งลงไปซื้อกาวดักหนูที่มินิมาร์ทข้างล่าง

พอกูกลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ครบมือ กูจัดแจงวางกับดักรอบตู้พร้อมกับเดินไปหยิบขวดดีดีที

แล้วกูก็ฉีดฟื้ดดดดดดด หนูวิ่งปรู๊ดดดดดดดด ติดกาวดักหนึบ ฮ่าฮ่า เสร็จกู!!!

กูค่อยๆลากแผ่นกาวมาที่ระเบียง แล้วก็เคลียร์พิ้นที่ก่อนจะไปหยิบซิปโป้ในลิ้นชัก

กูเผาหางมันก่อน

มันร้องจี๊ดๆๆๆๆๆ พยายามวิ่งกระเสือกกระสนออกจากแผ่นกาวให้ได้

กูเห็นแล้วยิ่งสะใจ ไปหยิบรอนสันมาราดหางมัน แล้วจุดไฟพรึ่บ

ไฟลุกท่วมหางมันดั่งว่ามีคบเพลิงเสียบไว้ที่ตูด เสียงกรีดร้องจี๊ดๆ เหมือนหนูกำลังใกล้ตาย(ซึ่งจริงๆแล้วมันก็ใกล้ตายนั่นแหละ)

แล้วฉากที่สะใจที่สุด...

มันคงใช้แรงเฮือกสุดท้ายในชีวิตมัน กระชากตัวเองออกมาจากแผ่นกาวนั้นได้ แต่เพียงครึ่งร่างเท่านั้น

ขาหลังกับหางของมันยังหนึบอยู่กับกาวอยู่ ในขนะที่ขาหน้ากับลำตัวที่ฉีกขาดพุ่งถลันออกไปนอกแผ่นกาว ทิ้งลำไส้ เครื่องในมันกระจายเป็นทางกองอยู่บนกองเลือดที่กระฉูดเต็มระเบียง

และพลังชีวิตมันก็มอดหมดลง ณ วินาทีนั้น วินาทีเดียวกับความกระหายสะใจของกูได้ถูกเติมเต็ม ]

...

"แต่ตอนนี้เมตกูออกไปซื้อกรงให้มันแล้วล่ะสรุปได้ว่า ห้องกูจะเริ่มเลี้ยงหนูแฮมสเตอร์ละนะ

บางที ใครสักคนแม่งอาจรู้ว่ากูเหงาก็ได้แฮะ เลยส่งมันมาอยู่เป็นเพื่อน"

ps. เรื่องสั้นเรื่องนี้อ้างอิงมาจากสถานการณ์จริง

http://brad.exteen.com/20070109/entry-1

แต่ฉากทำลายล้างนั้นไม่ได้เกินขึ้นแม้แต่ในความคิดของคุณbrad แต่อย่างใด