ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

บนสะพาน เหนือแม่น้ำ และภายใต้ท้องฟ้าเดียวกัน

เขายืนจ้องมองเงาพระจันทร์ที่สะท้อนอยู่บนผิวระลอกคลื่นของแม่น้ำสายกว้างนี้มากว่าชั่วโมงแล้ว

แม้จะมีเก้าอี้สี่ขาวางอยู่ข้างเคียง เขาก็มิได้แยแสมัน

"กูอยากกลับบ้าน" เก้าอี้สี่ขาเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ

"......" ชายคนนั้นยังคงนิ่งตอบ

"นิ่ กูว่าถ้ามึงไม่โดดซักทีก็หิ้วกูกลับบ้านได้แล้ว หรือถ้าจะโดดก็ขอให้โทรเรียกคนมารับกูหน่อย กูกลับไม่เป็น"

......"ใครบอกว่าผมจะโดด"

"อ่าว แล้วมึงจ้องแม่น้ำหาเหี้ยวางไข่เหรอครับ"

......"ผมกำลังหาเหตุผลที่ทำให้ตัวเองคิดจะโดดอยู่"

"หาเจอแล้วโทรไปเรียกพระอินทร์ให้ถีบกูลงมาละกัน ระหว่างนี้กูไปเฝ้าฯท่านพลางๆก่อนนะ"

......"ไม่หรอก ถึงผมหาเจอแล้วผมก็ไม่คิดจะโดดอยู่ดี"

"กูไม่ได้ถาม"

......"ผมกำลังสงสัยว่า การฆ่าตัวตายเป็นเพียงความคิดชั่ววูบจริงหรือ แล้วทำไมสังคมถึงประนามคนฆ่าตัวตายกันนัก"

......"หากเรามีเสรีภาพในชีวิตของตัวเองจริงๆ ถ้าเช่นนั้น เราก็มีเสรีภาพในการกำหนดชะตาชีวิต เส้นทางชีวิต หรือแม้แต่การจะไม่มีชีวิตของเราเองได้ด้วย"

"มึงผิดแล้ว มึงกำลังคิดว่าชีวิตเป็นของมึง"

......"ถ้างั้นของใครล่ะ"

"ของพ่อมึง ของแม่มึง ของครอบครัวมึง ของคนที่คาดหวังกะมึง ของคนที่เกลียดมึง ของแผ่นดิน ของประเทศชาติ ของสังคมของเหี้ยอะไรก็ได้ ของหมาของแมวยังได้เลย แต่ไม่ใช่ของมึง"

......"แต่ผมไม่สนใจหรอก ตายไปผมก็ไม่ได้มีผลได้ผลเสียกับอะไรพวกนี้อยู่ดี"

"ตายไปมึงตกนรก"

......"คุณก็รู้ ผมไม่เคยเชื่อในศาสนาหรือความเชื่อใดๆ"

"ผีมีจริง กูบอกมึงแค่นี้ ไม่เชื่อตามใจ"

ความนิ่งงันเข้ามาปกคลุมทั้งสองอีกครั้ง ไม่ว่าชายคนนั้นกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความหนักแน่นในเหตุผลของสิ่งใด เก้าอี้ตัวนั้นก็ดูจะไม่แยแสเขาอีกต่อไปแล้ว มันคิดว่าป่วยการที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีก ไม่ใช่เพราะสิ่งที่ที่พูดนั้นโน้มน้าวเขาไม่ได้ แต่เป็นเพราะเขาเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเก้าอี้สี่ขานั้นกำลังจะพูดอะไร

......"ผมไม่คิดว่าผมจะทำใจโดดลงไปได้หรอก"

"เออ กูได้ยินสองรอบแล้ว"

......"ไม่ใช่เพราะผมกลัวตาย แต่เพราะผมกลัวไม่ตาย กลัวว่าเบื้องหลังความตายนั้นจะมีอะไรที่เราไม่รู้อีก ซึ่งจริงๆแล้วไม่เคยมีใครกลับมาเล่าหรอก ว่าตายแล้วเป็นอย่างไร"

"สรุปว่ามึงเชื่อเรื่องผี"

......"ผมไม่เชื่อในพระเจ้า แต่ผมก็เชื่อว่าผีมีจริง"

"ดีมาก กลับบ้านได้ยังลูก"

......"ยังก่อน ขอดูพระอาทิตย์ขึ้นแป๊บนึง"

ชายคนนั้นหันเก้าอี้กลับไปอีกทาง ผันหน้าเข้าสู่ทางทิศตะวันออกเพื่อรอเวลาที่ตะวันจะโผล่พ้นผิวน้ำมาเฉิดฉายแบ่งปันแสงอรุณแห่งวันใหม่ให้กับโลกใบนี้อีกครั้งหนึ่ง