ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

ผมเฝ้ามองหยดสีที่โลดแล่นอยู่บนผืนผ้าใบเบื้องหน้า

หยดสีที่วิ่งไปมาอย่างอิสระ

บ้างวิ่งตามกระแสลม บ้างวิ่งตามแรงปะทะ บ้างวิ่งตามแรงโน้มถ่วง

ผมวาดภาพนี้ โดยไม่ได้วาดอนาคตของมัน

หน้าที่ของผมมีแค่สาดหยดสีลงไป แล้วปล่อยให้มันวิ่งเอง

บางสีก็หยุดนิ่ง ดั่งจะไม่ยินดียินร้ายใดๆ

บางสีก็วิ่งพล่านไปทั่วกรอบสี่เหลี่ยม ดั่งไม่เคยพอใจในที่ของตน

บางสีก็ผสมกับสีอื่น

สีที่เข้มมากก็ไม่เคยจะเปลี่ยนสี ไม่ว่าจะอยู่ใกล้กับสีใด

สีที่เข้มน้อย ก็จะถูกกลืนโดยสีที่เข้มกว่า

แต่หลายๆครั้ง ที่ผสมกันออกมาเป็นสีใหม่

ผมเฝ้ามองอย่างตื่นตา ป่รากฏการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นเกินกว่าที่จะจินตนาการได้

แต่น่าเสียดาย

ผืนผ้าใบมันไม่มีที่พอจะรองรับปรากฏการณ์สีอันไร้ที่สิ้นสุด

สุดท้ายเมื่อมันกลืนกันทั้งหมด จนไม่มีช่องว่างอีก

ก็คงเป็นจุดจบของมัน

ส่วนผมน่ะเหรอ

ก็แค่เปลี่ยนกระดาษ แล้วสาดสีใหม่เท่านั้นเอง