ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกว่ามีไข้

คงเป็นเพราะวิ่งตากฝนมากเกินไป

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมหายขี้เกียจ

...

การมีไข้เป็นข้ออ้างที่ดีในการนอนต่ออีกหลายชั่วโมง ทั้งๆที่จริงๆแล้วการมีไข้ที่รู้สึกนั้นอาจมาจากการคิดไปเองก็ได้

ยังไงก็ตาม ผมไม่เคยปล่อยข้ออ้างให้หลุดมือไป

ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ ผมก็ไปโผล่อยู่ในโรงละครแห่งหนึ่ง มีแม่ชีกำลังเทศน์อยู่

ผมไม่สนใจแม่ชี แต่สนใจทางออกจากโรงละครมากกว่า

...

นาฬิกาปลุกของผมดังขึ้น ทั้งๆที่ผมไม่ได้เป็นคนตั้ง

เพื่อนตัวดีของผมมันเรียกผมไม่ตื่น เลยใช้นาฬิกาปลุกเสียงควายร้องของผมปลุกแทน

"ไปแดกข้าวปะ"

... "ไม่ว่ะ กูจะนอน"

"นอนหาเหี้ยอะไรมากมาย"

... "กูไม่สบาย"

"ตอแหล"

... "จริง"

"มึงอะตอแหล"

... "เออ ก็ที่พูดมึงอะจริง"

"แล้วจะไปได้ยัง"

... "ขอกูเย็ดแม่ชีก่อนได้ปะ"

"เออ กูให้อีกสิบนาที เดี๋ยวกูลงมาเรียก"

...

ผมเป็นคนหลับยาก ยากแบบที่หัวถึงหมอนแล้วยังไม่หลับ ต้องรอสักสองนาที

หลังจากมันปลุกผมขึ้นมาก็เลยรู้สึกทรมาน ครึ่งหลับครึ่งตื่น แล้วง่วงกว่าเก่าสักสองร้อยเท่า

แม่ชีมายืนที่ข้างเตียงผมแล้ว แต่ผมง่วงมากเลยขี้เกียจจะตอแยด้วย

หมีแพนด้ามันคงรำคาญผม เลยปีนหน้าต่างออกจากห้องแล้วบินออกไป

"เฮ้ย ไปแดกข้าวได้ยัง"

ผมตัดสินใจละจากความง่วงงันอันไร้ที่สิ้นสุด

ลืมตาขึ้นมากระพริบสามสี่ครั้ง

"มึงไปแดกเหอะ แล้วซื้อกะเฉดหมูกรอบมาฝากกูด้วยละกัน"

...