ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

ผมนั่งจิบน้ำชาอยู่ในร้านกาแฟที่มีป้ายกลมๆเขียวๆขณะที่ข้างนอกฝนกำลังกระหน่ำ

ผมไม่เคยฟังพยากรณ์อากาศ จึงต้องติดแหง็กในร้านกาแฟที่ไม่ค่อยจะมีใครสนใจกาแฟ

เบื้องหน้าผมมีเป็นตุ๊กตาหมีนั่งจิบกาแฟอยู่ตรงข้าม

มันไม่พูดอะไรมาสองวันแล้ว คาดว่าคงเป็นเพราะอากาศหนาวเกินไป

ลมกระแทกกระจกสั่นไหว หัวใจคนเริ่มสั่นคลอน

ผมเอ่ยปากพูดกับตุ๊กตาหมีเป็นครั้งที่สองแล้วในวันนี้

"เมื่อไหร่จะไปให้พ้นๆซะที"

มันเงียบ...

"ถ้าคิดจะนั่งเฉยๆอย่างนี้ ไปทำอย่างอื่นไม่ดีกว่าเรอะ"

มันยังคงไม่ปริปาก ได้แต่ใช้ลูกตาบ้องแบ๊วกลมโตมองมายังผม

ผมมองไปนอกหน้าต่างฝนยังคงตกหนัก

แต่อะไรจะน่าเบื่อไปกว่าการนั่งจ้องหน้ากับตุ๊กตาหมีที่เป็นใบ้

ผมเขียนอะไรลงบนกระดาษบนโต๊ะ แล้ววิ่งฝ่าฝนออกไปนอกร้านทันที

ตุ๊กตาหมีมองตาม แต่ไม่ได้ว่าอะไร

หลังจากนั้นอีกสองชั่วโมง มันก็เอ่ยปากพูดคำแรก

"อีเหี้ย!"

หลังจากพบว่าสิ่งที่ผมเขียนมีแค่สองประโยค

"ไปล่ะ"และ "จ่ายตังให้กูด้วย"