ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

อยู่ดีๆ ก็เกิดนึกสงสัยขึ้นมาเฉยๆ

ว่าจริงๆแล้ว ศิลปะ มีเพื่อจรรโลงมนุษย์ หรือเพื่ออะไรกันแน่

ตั้งแต่อดีต จนถึงปัจจุบัน

ศิลปะนอกจากจะใช้เพื่อจรรโลงจิตใจ สื่ออารมณ์ สื่อความคิด หรืออะไรก็แล้วแต่

ดูเหมือนว่าจะมีวัตถุประสงค์ซ่อนเร้นอยู่อย่างหนึ่งเสมอ

"การแสดงออกถึงอำนาจ"

อาจจะดูเหมือนศิลปะ กับอำนาจไม่น่าจะเกี่ยวเนื่องกัน

แต่ถ้าสังเกตุดู ศิลปะหลายๆอย่าง มีเพื่อรับใช้ผู้ที่อยู่ระดับสูงกว่า

ตั้งแต่ยุคประวัติศาสตร์

ศิลปะ จิตกรรม ประติมากรรม สถาปัตยกรรม

ทั้งหมดนั้นเพื่อรับใช้ศาสนา หรือไม่ก็กษัตริย์

ไม่ว่าจะเป็น โบสถ์ วัง วัด เทวสถาน สุสาน ล้วนแต่จะงดงาม และยิ่งใหญ่กว่าของปุถุชน

ปัจจุบันก็เช่นกัน

ในแนวคิดที่ว่าทุกคนเท่าเทียมทางชนชั้น

แต่ศิลปะ กลับเป็นสิทธิของผู้มีอำนาจ(โดยเฉพาะอำนาจซื้อ)

ศิลปะเป็นเรื่องของชนชั้นสูง

การมีศิลปะ หรือกระทั่ง"การเข้าใจในศิลปะ" เป็นเรื่องของอารยธรรม

แม้กระทั่งคำว่าอารยธรรม ก็เป็นคำที่บ่งบอกถึงชนชั้นในตัวมันเองอยู่แล้ว

ในยุคล่าอาณานิคม

รูปแบบการแต่งกาย(แฟชั่น) ของประเทศใต้ปกครอง ถูกปรับปรุงให้มี"อารยธรรม"มากขึ้น

และ ณ เวลานี้

ศิลปะกลายเป็น มูลค่าที่ต้องจ่าย เพื่อการเป็นผู้มีรสนิยม

(คำว่าผู้มีรสนิยม คิดว่าคงไม่ต่างกับคำว่า ผู้มีอารยธรรม ในแง่ของชนชั้น)

ผู้บริโภคเต็มใจจะจ่ายมากขึ้นสำหรับสินค้าที่ "มีDesign" หรือเพื่อ "ความสวยหรู"

ถึงแม้ว่าสังคมจะเปลี่ยนไป

แต่การซื้อศิลปะเพื่อยกระดับตัวเองก็ยังคงมีอยู่

เพียงแต่เปลี่ยนจากการซื้อรูปวาดของศิลปินระดับโลก

มาเป็น iPodshuffle ห้อยคอไว้เท่ๆ

(ผลพวงตามมาคือการยกระดับตัวเองให้เป็นผู้มีดนตรีในหัวใจอีกต่อหนึ่ง)

บางที ศิลปะเองอาจจะไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องชนชั้นหรอก

แต่ความต้องการแบ่งแยกชนชั้นที่ซ่อนอยู่ในความต้องการเบื้องลึกของคนนั่นแหละ

ที่เปลี่ยนศิลปะเป็นของโชว์โก้เก๋ดูดีมีราคา