ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

ยังจำ"มือปราบสายเดี่ยว" กันได้รึเปล่า

ที่ไม่ใช่ท่านปุระชัยนะ...

นึกไม่ออกเหรอ

นึกไม่ออกก็ไม่แปลก มันเป็นตัวละครตัวหนึ่งในเรื่อง"สะท้านบู้ลิ้ม"

อ่าว งงๆ งงล่ะสิ เรื่องเหี้ยไรสะท้านบู้ลิ้ม

มันเป็นเรื่องยาวที่609เคยแต่งไว้เมื่อครั้งบล๊อกpeach69 ยังเด็กๆ เอ๊าะๆวัยรุ่นๆอยู่

ตอนนั้นมันยังไม่มีชื่อเรื่อง ตอนนี้ก็ยังไม่มี แต่จะเรียกมันว่าสะท้านบู้ลิ้มไปก่อน

หากใครเคยอ่านบล๊อกนี้ช่วงปิดเทอมปีที่แล้วก็คงเคยเห็นนิยายมหากาพย์นี้มามั่ง

มันเป็นมหากาพย์ร้อยตอนครับ แต่เขียนไปได้เจ็ดตอนแล้วเลิก

เนื่องเพราะความนิยมตกต่ำอย่างแรง

แต่วันนี้ลองไล่ย้อนกลับไปอ่านบล๊อกตัวเอง ก็ได้อะไรมาหลายๆอย่าง

อย่างแรกคือได้รวมเรื่องบู้ลิ้มบ้าบอนี้ไว้ แล้ว"คิดว่าจะแต่งต่อ" เพราะแม่งสนุกว่ะ อ่านเองสนุกเองมันส์เองเขียนเอง

ใครอยากรู้มันคืออะไรไปดู ที่นี่

เตือนไว้ก่อนว่าถ้าใครคิดว่าเวลาตัวเองยังมีค่า "อย่าอ่าน"

เพราะแม่งเจ็ดตอนก็จริง แต่ยาวและเสียเวลาอย่างแรงแล้วก็ไม่สนุกด้วย (แต่กูว่าสนุกดีนะ ทำไมไม่มีคนอ่านก็ไม่รุ)

อ่านแล้วก็โหวตมา (ทำยังกะเรียลลิตี้โชว์) ว่าควรแต่งต่อหรือไม่

ควร กด1 ไม่ควร กด2 เรื่องของมึง กด3

เรื่องต่อไป

การได้ย้อนกลับไปอ่านบล๊อกตัวเอง ทำให้รู้ว่า

"คนเม้นสำคัญกว่าคนเขียน"

เพราะไม่ว่ากูจะเขียนดีแค่ไหน ฉลาดแค่ไหน ก็จะกลายเป็นโง่ทันที ถ้ากูไม่อ่านคอมเม้น

แต่มีด้วยเหรอ คนเขียนที่ไม่อ่านคอมเม้นบล๊อกตัวเอง

บางทีกูเป็นว่ะ สารภาพ... แต่แค่บางทีนะ จะให้นับก็สองสามทีเท่านั้นแหละ

บางทีมันคิดอะไรเจ๋งๆออกมาได้ กูก็ใส่ๆๆๆๆ โยนขี้ทิ้งไว้ รอคนมาชม

เหี้ยมั้ยล่ะ ก็เหี้ยนะ แต่เหี้ยไม่เหี้ยไม่สำคัญหรอก สิ่งที่กูพลาดคือ "มุมมอง"

กูโคตรเสียใจเลย ไม่ได้จะมาขอโทษใครนะ ขอโทษตัวเองเนี่ยแหละ

มุมมองที่เกิดขึ้นมาใหม่มันมีค่ามหาศาล

บางที ไม่ใช่ หลายๆทีเลยแหละ ที่กูเขียนหนึ่ง คนเม้นคิดไปถึงเก้า แล้วพอเขียนมาเพื่อแบ่งปัน กูเสือกไม่อ่าน

อาจเป็นเพราะตอนนั้นกูคงคิดว่าความคิดกูเจ๋งที่สุดในโลกแล้ว เลยไม่เปิดรับมุมมองอื่น

บัดนี้ กูได้บรรลุแก่ความโง่ที่ผ่านมาแล้ว ไม่รู้กูจะโง่ต่อไปรึเปล่า แต่จะพยายามไม่โง่ละกัน

อีกอย่างนึงคือต้องขอบคุณทุกคนที่คอมเม้นมาจริงๆ (ขอบคุณรอบที่ร้อยล้านแล้วมั๊ง แต่กูจริงใจทุกครั้งนะ)

บางคนอาจจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ไม่รู้ แต่พอกูเอาคอมเม้นมาคิดต่ออีกทอดนึง มันสุดยอดว่ะ

บอกได้เลยวันนี้กูฉลาดขึ้นอีกหลาย% เพราะอ่านคอมเม้นเนี่ยแหละ

หนูๆอย่าเอาเยี่ยงอย่างนะ หัดอ่านคอมเม้นด้วย อ่านแล้วคิดต่อ คิดตามอย่างเดียวไม่พอ ต้องต่อยอดความคิดไปอีก จะได้ฉลาดๆขึ้น

โม้ซะยาวอีกละ โม้ทีไรยาวทุกที บางทีอาจมีกูคนเดียวก็ได้มั๊งที่จริงจังกับไอ้บล๊อกบ้าๆนี่

ก็กูเขียนเอง ไม่จริงจังจะให้ใครจริงจังกะกู

อ้อ ลืมไป ยังมีรุ่นสอง รุ่นสามอยู่อีก หึหึ ใครคิดถึงบอกได้นะครับ

สุดท้าย ขอบคุณไอ้comment alert ข้างๆนี่ด้วย เพราะมันเป็นตัวเริ่มให้กูกลับไปอ่านของเก่า

และขอบคุณ..คนที่ย้อนกลับไปคอมเม้น มันเป็นจุดเริ่มของทั้งหมดที่เล่ามา

ขอบคุณมากพอแล้ว จะน้ำเน่าตายห่าแล้ว

ขอให้ทุกคนโชคดี....

ไม่เอา จบเสี่ยวชะมัน เอาใหม่

เหี้ย พ่องตาย ไปล่ะ