ท่ามกลางความเงียบ

กูได้แต่กิน

อาหารเข้าปาก เคี้ยว กลืนลงไป

เข้าปาก เคี้ยว กลืนลงไป

นานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ลิ้นเริ่มไม่รับรส

อาหารมันจะเป็นยังไงก็ช่าง

กูมีหน้าที่แค่เคี้ยว แล้วก็กลืน

หวาน

เปรี้ยว

เค็ม

ขม

ไม่สำคัญอีกต่อไป

กูไม่แยแส

กูกิน กิน กิน กิน

กินจนอิ่ม กินจนอืด

กินจนไม่รู้ว่าอะไรคือความอิ่ม

เอาอาหารยัดเข้าไป

แดกห่า

ยัดห่า

เคี้ยวกลืน เป็นเครื่องจักรกลการแดก

จนกว่ากูจะอ้วก

จนกว่ากูจะอ้วกเอาอาหารออกมาทั้งหมด

เอาทุกอย่างในตัวกูออกมาให้หมด

เอาหลอดอาหาร ลำไส้ กระเพาะ ออกมา

อ้วกเอาตับ ม้าม ปอด หัวใจ ออกมา

อ้วกจนเหลือแต่กูกลวงๆ

ไม่มีเหี้ยอะไรให้ภาคภูมิอีก

ไม่มีเหี้ยอะไรต้องสมเพชอีก

ถ้ากูทำได้... ก็คงจะดี