บทจากลาหกสูญสิ้น
posted on 09 Jul 2005 15:14 by peach69 in Poetryแว่วเสียงสนั่นก้อง คำรามร้องดังโครงครืน
เปิดปากกระบอกปืนปะทุลั่นประดังไป
ชีวาวายดับสิ้น จบชีวินมิสงสัย
แต่สิ่งคั่งค้างใจยังมิได้สะสางความ
เหตุร้อยผลพันเหตุ ก่ออาเพศผิเลวทราม
เอื้อนเอ่ยมิใคร่ถาม มิคล้อยตามมิควรคง
สุดแล้วสดับจิต ด้วยชีวิตถูกปลิดปลง
สิ่งใด จะยืนยงจะมั่นคง ชั่วกาลนาน
ฤๅจะเริศรมเยศฤๅสุดเขตประเทศฐาน
ฤๅสวรรค์จะครั่นคร้านยมพบาลจะชิงชัง
อันชีวิตต่ำต้อย มิต้องคอยก็พิณฑ์พัง
มิคิดจะฝืนรั้ง มิจีรังชีวิตคน
เพียงขอได้เอื้อนเอ่ย ดังที่เคยสัญญาตน
ชีวิตที่หลุดพ้น จากวังวนที่เลวทราม
สิ่งใดที่ผิดแล้วขอได้แคล้วได้ยอมความ
โปรดอย่าจองเวรกรรม ขอให้ข้าได้ไปดี
ขอพระคุณรัตนไตร คุมครองท่านให้สุขี
เปี่ยมบุญบารมี ทรัพย์มั่งมีพอกเพิ่มพูน
.
ชีวิตจะจีรัง หาใช่
เกิดแล้วดับสูญไป ดับสิ้น
หากยึดติดกับสิ่งใดย่อมทุกข์ ธรรมดา
ปล่อยวางซึ่งทุกสิ่ง สูญสิ้น มิกลัว
อ้าว!!!
#1 By 609 on 2005-07-09 15:16