ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

สะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนตีสี่ครึ่ง

ฝันร้าย ฝันว่าโดนผีหลอก

ไม่ใช่ว่าโดนผีหลอกจริงๆนะ แค่ฝันว่าผีหลอก

มันน่ากลัวจริงๆ จนไม่อยากจะเชื่อว่าออกมาจากหัวตัวเอง

ใครขวัญอ่อน โปรดข้ามไป เตือนด้วยความหวังดี

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

ผมกำลังกลับจากไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนๆ

(ก่อนหน้านี้กำลังเป็นเรื่องรักกุ๊กกิ๊กฤดูร้อนอยู่พอดีเชียว)

เมื่อลงจากรถไฟ หรือรถทัวร์ หรืออะไรซักอย่าง

ผม กับเพื่อนอีกคนก็โบกแท๊กซี่ กะว่าจะกลับด้วยกัน ทางเดียวกัน

พอขึ้นแท๊กซี่...

ผมนั่งอยู่ข้างหน้า แต่ข้างหลังแทนที่จะเป็นเพื่อนผม

กลับเป็นคนสองคน ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง

ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร... (ก็มันฝันนี่ เรื่องแบบนี้ปรกติ)

ก็นั่งไปเรื่อยๆ จนถึงสะพานต่างระดับ

คู่นั้นบอกคนขับให้ขึ้นสะพาน

ถ้าขึ้นสะพาน กว่าจะลงก็เลยบ้านผมไปไกล

แต่ผมห้ามไม่ทัน เลยต้องปล่อยเลยตามเลย

ลงจากสะพาน ผมสั่งให้เขาจอด...

มิเตอร์บอกจำนวนเงินเจ็ดร้อยห้าสิบกว่าบาท

ผมควักตังให้ชายหญิงคู่นั้นไปหนึ่งร้อย แต่เขากลับทอนมาห้าสิบ

ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร....

จุดที่ลงมันก็เลยบ้านผมมาไกลอยู่ เกือบสิบป้ายรถเมล์

เพื่อนผม(ซึ่งโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้) ก็เลยชวนไปหาไรกินที่ท่าเรือแถวนั้น

แล้วเราก็หยุดที่หน้าร้านนึง...

ร้านนั้นขาย เฉาก๊วย เต้าฮวย เต้าทึง ก๊กทึง เหมาทึง ทงก๊ก ทงฮวย ฯลฯ

กับขนมอะไรชื่อแปลกๆอีกหลายชนิด

เนื่องเพราะคนที่แน่นขนัด กว่าจะถึงคิวพวกผมร้านก็ปิดพอดี

เราก็เลยเดินออกมากัน

แถวนั้นก็มีลานเบียร์ กับผับอีกสองสามผับ

คิดว่ากลางคืนคงคึกคักกว่ากลางวัน เลยพูดกับเพื่อนว่าเดี๋ยวมาเที่ยวแถวนี้มั่งดีกว่า ใกล้ดี

พอเดินออกมาจนถึงถนนใหญ่ จุดเดิมที่ลงจากแท๊กซี่

ผมกับเพื่อนก็ตัดสินใจเดินข้ามถนน ทั้งๆที่สะพานลอยก็ใกล้ๆ

คราวนี้แหละ....

เดินไปยังไม่ทันถึงเกาะกลางถนนดี ก็เห็นภาพภาพหนึ่ง..

รถจิ๊ปคันนึงกำลังเลี้ยวซ้าย ออกมาจากซอย

แต่ข้างหน้ารถจิ๊ปมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งถูกชน ลอยติดมากับหน้ารถ!!!

พอรถเลี้ยวซ้ายออกมาเสร็จก็ไปชนเข้ากับอะไรซักอย่าง แล้วรถที่ตามมาก็ชนซ้ำอีกที

การจราจรปั่นป่วน ผู้คนกรีดร้อง ตำรวจจราจรวิ่งเข้าไปดู

พวกผมก็วิ่งเข้าไปดูเหมือนกัน

ระหว่างวิ่ง ก็ไม่รู้ว่าผมนึกอะไรได้ จึงตะโกนเรียกเพื่อนให้หยุด

แต่เพื่อนมันวิ่งเร็วกว่าเสียงตะโกนผม

ในหมู่ไทยมุงนั้นเพื่อนผมก็เป็นคนหนึ่งทีสามารถฝ่าเข้าไปดูใกล้ๆ

สักพัก...

หมู่ไทยมุงนั้นก็เริ่มทยอยล้มลงทีละคน เริ่มจากด้านใน

คนที่มุงอยู่ก็แผ่วงกว้างออกมาเรื่อยๆ คนที่อยู่ข้างนอกก็เริ่มวิ่ง

ระหว่างที่ผมกำลังยืนงงๆอยู่

ก็เห็นเพื่อนผมก็วิ่งฝ่าออกมาจากข้างใน แล้วตะโกนบอกผมให้วิ่ง!!

พอจบคำเพื่อนก็เห็นเลยว่า คนที่มุงอยู่นั้นก็ล้มลงเป็นแถบๆ

คนที่ไม่ล้มบางคนก็น้ำลายฟูมปาก บางคนก็อ้วกออกมาเป็นฟองขาวๆ

ตอนนี้ คนวิ่งกันชุลมุนแล้ว

พวกผมวิ่งไปที่สะพานลอยโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลัง

ผมรู้สึกขอบคุณตัวเองที่ยังไม่เห็นสภาพศพ

ระหว่างที่คนรอบข้างทั้งอ้วก ทั้งช๊อค บางคนก็ล้ม

เพื่อนผมที่วิ่งอยู่บนบันไดสะพานลอยก็เริ่มอ้วก..

เพื่อนสบตากับผมแวบหนึ่ง แล้วบอกให้ผมไปต่อ

ผมไม่มีทางเลือก...

ผมวิ่งต่อไปอย่างสุดกำลัง แต่ก็ยังรู้สึกว่าช้าเหลือเกิน

บนสะพานลอย ที่พื้นมีน้ำเจิ่งนอง เหมือนกับถนนที่น้ำท่วมหลังฝนตก

มองทะลุผิวน้ำลงไป ก็เห็นนิ้วคนขาดจมอยู่บนพื้นเกลื่อนกลาด

ผมวิ่งไม่คิดชีวิต...

ลงจากสะพานลอย ผมก็วิ่งไปในทิศทางที่ไปบ้านผม

แต่รู้สึกว่ายิ่งวิ่ง สปีดก็ลดต่ำลงเรื่อยๆ

และแล้วก็เห็น...

เป็นเด็กที่ไม่มีหัว ถือไม้เท้าคนตาบอดที่ทำจากไม้เรียว เดินอยู่ข้างหน้าผม

เด็กนั้นแกว่งไม้ไปมาเพื่อสำรวจทางข้างหน้า

ผมพยายามอ้อมออกไปด้านข้างเพื่อหลีกเลี่ยงไม้ที่คลำทางอยู่

แต่.. ไม่พ้น

ไม้ของเด็กที่สัมผัสถูกปลายเท้าผมพอดี ทำให้เด็กนั้นรู้ถึงการมีตัวตนของผม

เด็กหันมาพูดกับผมว่า....

"คุณถูกปราบผี"

แล้วผมก็สะดุ้งตื่นเมื่อตอนนั้นเอง

.

มาอ่านดูตอนนี้อาจจะเห็นว่าตลก

แต่บรรยากาศในตอนนั้นมันน่ากลัวมากจริงๆ

อ้อ ใช่ ก่อนตอนนอนก็มีเหมือนกัน

ระหว่างเคลิ้มๆอยู่ก็ได้ยินเสียงคนเรียก

ผมลุกขึ้นมาถามรูมเมทว่าเรียกกูรึเปล่า

รูมเมทก็ตอบว่าเปล่า ผมก็นอนหลับโดยไม่คิดอะไร

ที่ไหนได้... หลอนเลย