ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

อย่างที่คุณ peach69 ได้สัญญาไว้กับท่านผู้อ่านเป็นดิบดี

"ตอนหน้า มือปราบสายเดี่ยวมาแน่"

แต่ว่าก็ตามนิสัยชอบตอหลดตอแหลของคุณpeach69 มือปราบสายเดี่ยวจึงยังไม่ปรากฎตัวสักที

ซึ่งผมคิดว่านี่อาจเป็นหนึ่งในสองร้อยจุดอ่อนของมหากาพย์ร้อยตอนที่คุณpeach69 ได้เขียนไว้

ซึ่งจริงๆแล้วผมคิดว่าคุณpeach69นั้นได้วางพลอตเรื่องได้โอเคเลยทีเดียว แต่ด้วยความที่ขาดประสบการณ์ในการเล่าเรื่อง(อย่างที่ถูกที่ควร) จึงทำให้เรื่องนี้ออกจะเยิ่นเย้อไปสักหน่อย

ส่วนการที่เนื้อเรื่องไร้ประเด็น และ มั่วซั่วได้เละเทะมากเช่นนั้น เป็นความจงใจของคุณpeach69 ซึ่งผมคิดว่ามันก็เป็นเสน่ห์อย่างนึงในเรื่องของเขา ไม่ใช่แต่เพียงเรื่องนี้เท่านั้น แต่ในงานเขียนอื่นๆก็ด้วยเช่นกัน

ไร้ประเด็น และ มั่วสิ้นดี เฉกเช่นกำลังคุยอยู่กับคนบ้าที่เมาสุราและยาหลอนประสาทพร้อมๆกัน

ส่วนเรื่องมหากาพย์ร้อยตอนนี้ ผมจะยังคงดำเนินเรื่องต่อไปตามแบบฉบับของผมเอง ถึงแม้ว่าจะยึดพลอตเรื่องหลักของคุณpeach69ไว้อยู่ก็ตาม

ฉะนั้น ผมขอฝากเนื้อฝากตัวกับผู้อ่านไว้ ณ ที่นี้ด้วย

.

ขอนำทุกท่านเข้าสู่ ตอนที่เจ็ดแห่งมหากาพย์ร้อยตอน

เชิญรับชม ณ บัดนี้

.

-----------------

"เอาล่ะ ข้าจะเข้าเรื่องซักที การชุมนุมครั้งนี้ข้ามีเรื่องสำคัญจะประกาศ... พวกเรา.... จะลงมือกันวันนี้!!"

"แผนที่เราวางกันไว้ กองกำลังที่ตระเตรียมไว้ เหล่าผู้กล้าที่รอคอย วันนี้.... เราจะบุกวังหลวงกัน!!"

เหล่าผู้กล้าทั้งหลายก็พร้อมใจกันส่งเสียงเฮลั่น ดังปานฟ้าดินสะเทือน

แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งกล่าวโดยราบเรียบ แต่กลับกังวานกลบเสียงเฮของผู้คนทั้งปวง

"พวกกบฎอาจหาญ ชุมนุมกันโดยมิยำเกรง บ้านเมืองมีขื่อมีแป จงหยุดเสียงอื้ออึงและเข้ามอบตัวแต่โดยดี"

แม้เสียงจะกล่าวราบเรียบ แต่กลับมีพลังทำร้ายผู้ฟังให้รู้สึกแน่นในทรวงอกจนแทบกระอักโลหิตออกมา

"นี่มัน.... หลักวิชาราชสีห์คำราม หรือว่าท่านคือ..."

"ข้า ยามนั่งไม่เปลี่ยนชื่อ ยามนอนไม่เปลี่ยนแซ่... มือปราบสายเดี่ยวโต้วหยั่งชิง"

"มือปราบสายเดี่ยว!!!!"

บัดนี้ เจไดจึงก้าวออกมาจากฝูงชนอันแตกตื่นอลหม่าน

"ทุกคน ออกไปก่อน บุคคลผู้นี้.. ข้ารับมือเอง"

แม่นางเจิ้นก็ออกมาบ้าง

"ข้าจะช่วยท่านอีกแรง"

......"แต่คนผู้นี้ อันตรายยิ่ง แม่นางโปรดหลบไปกับทุกคนก่อนเถิด"

"แม้อันตราย ข้าก็จะสู้เคียงข้างท่าน"

....."อย่าเลยแม่นาง ชีวิตของเจ้านั้นมีค่า.."

"แต่ชีวิตของข้าก็มีเจ้า...."

"แม้ข้าเป็นสตรี แต่ข้ามีสิทธิที่จะรัก และจะรักเจ้าเท่านั้น"

ความเงียบได้ปกคลุมทั้งสอง ขณะที่คนอื่นกำลังทยอยหลบจากสถานที่ชุมนุมนั้นไป

"เจ้าผู้มาจากต่างแดน จริงหรือไม่ที่เจ้าหมายปลงพระชนม์"

....."ข้าจะทำ เพราะมันเป็นหน้าที่ของข้า"

"ข้าก็มีหน้าที่ของข้า นั่นคือขัดขวางสิ่งที่ท่านจะทำ"

....."เราคนใดคนหนึ่งต้องยอมถอย"

"แต่เราทั้งสอง ล้วนมิยอมถอย"

....."ดูท่า พวกเราคงมิอาจตัดสินกันด้วยวาจา"

"ชักอาวุธท่านออกมา"

....."เตรียมรับมือ"

กล่าวจบ พลันบังเกิดพลังปั่นป่วนทั่วห้องชุมนุม ลมพัดโต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด ฝุ่นตลบคลุ้ง

มือปราบสายเดี่ยวพลันตวาดก้องสะบัดออกไปหนึ่งฝ่ามือ

เจไดถลันหลบ แต่มิคาด กลับกระเด็นออกไปหลายวา

"ที่แท้... ท่านก็รู้จักวิถีแห่งพลัง"

....."ฉะนั้น ท่านก็มิต้องออมมือ เข้ามา!!!"

ทั้งสองล้วนต่อสู้กันด้วยพลังลึกลับที่มองไม่เห็น

ทั้งหมัดฝ่ามือของทั้งคู่มิได้กระทบร่าง แต่โต๊ะเก้าอี้ภายในห้องล้วนแตกสลาย

ทันใดนั้น มีลูกธนูสองสายพุ่งเข้ามาใส่ทั้งสอง

ทั้งคู่ต่างรับลูกธนูไว้ได้ ในลูกธนูยังมีสารลับผูกติดไว้

"วังหลวงประสบภัย ท่านมือปราบโปรดเข้าวัง"

อีกใบหนึ่ง "กระท่อมถูกเผา จิ้งจอกกลับเข้ารัง..."

"หึหึหึ ดูท่า พวกเราต่างคงต้องหยุดมือเพียงแค่นี้สินะ"

....."ข้ามีเรื่องสำคัญกว่าจะต้องกระทำ"

"ข้าก็เช่นกัน อย่าลืมข้ายังตามล่าท่านอยู่"

....."เป้าหมายข้ายังมิเปลี่ยนเช่นกัน"

"ถ้าข้าเป็นท่าน ข้าจะไม่หวังให้เราได้พบกันอีก"

จบคำสนธนามือปราบสายเดี่ยวก็กระโดดออกจากห้องและหายไปอย่างรวดเร็ว

เจไดหันมามองตาแม่นางเจิ้น พลางกล่าวคำพูดขึ้นอีกครั้ง

"ว่าแต่.... แม่นางเจิ้น กระท่อมถูกเผา จิ้งจอกกลับเข้ารังมันคืออะไร.."

.

.

จบ ตอนที่เจ็ด