ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

ถึง ตู้ไปรษณีย์.... ก็มึงอะแหละ

.

เป็นไงมั่ง ตู้ไปรษณีย์ ไม่เจอกันนานเลยนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่หว่า....

ป.4 กูจำได้ มึงไม่ต้องนึก กูนึกออกแล้ว ครั้งนั้นเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ กูมาหามึงเพราะกูต้องส่งจดหมายไปเพชรบูรณ์ ตามกิจกรรมวิชาภาษาไทยที่สอนให้เขียน และส่งจดหมายให้เด็กอีกโรงเรียนนึง

โอ้โห นานพอสมควรเลยนะ มึงคงจำกูไม่ได้แล้ว แต่กูจำมึงได้ว่ะ ไม่ใช่ว่าจำหน้าตามึงได้หรอกนะ แต่จำได้ว่ามึงยืนอยู่ตรงไหนแค่นั้นเอง ปากซอย เลี้ยวขวา เลยป้ายรถเมล์ ใช่ปะ กูบอกแล้วว่ากูจำได้

ส่วนญาติของมึง ชื่ออะไรนะ กล่องรับจดหมายเหรอ ที่อยู่หน้าบ้านกูอะ

มันเป็นญาติฝ่ายไหนของมึงป่าววะ ลูกเหรอ หรือหลาน กูว่าคงไม่แก่กว่ามึงหรอก เพราะมันดูตัวเล็กกว่ามึงมาก

มึงคงไม่โกรธนะ ถ้ากูจะตั้งข้อสังเกตุสักสองสามอย่าง กูว่า... เฮ้ย กูจะพูดดีป่าววะ

เอาเหอะ ไหนๆก็พูดแล้ว กูขอบอกมึงเลยละกัน

กูว่า ไอ้กล่องไปรณณีย์ มัน....

มัน..... กูว่ามันเป็นพืชว่ะ

มึงจะโกรธกูก็ได้นะเว่ย แต่กูอยากให้มึงรู้ว่ะ กูปิดมึงไม่ได้หรอก เรารู้จักกันตั้งแต่เด็ก

กูไม่ได้กล่าวหามันลอยๆ กูมีข้อสันนิษฐาน มึงฟังนะ ตามกูให้ทันนะ

ข้อหนึ่ง ที่กูคิดว่ามันเป็นพืช เพราะกูสันนิษฐานว่ามันจะแตกหน่อได้เหมือนกับพืช หรือไม่ก็มีวิธีการขยายพันธุ์อะไรซักอย่างอะแหละที่เหมือนกะพืช

ทำไมน่ะเหรอ เพราะตอนแรกมันอยู่หน้าบ้านกูตัวเดียว โดดๆ พอต่อมา ไม่รู้ว่ากี่ปี แม่งแตกหน่อออกลูกออกมาอีกสองตัว

คราวนี้ปัญหาก็ตกอยู่ที่คนรับใช้ตระกูลมึง... คนส่งไปรษณีย์

กูเห็นเค้าทำหน้างงๆ เพราะว่าญาติมึงมันแตกหน่อออกมาหลายตัว เค้าเลยไม่รู้ว่าจะยัดจดหมายลงกล่องไหนดี

กูก็เห็นใจอะนะ เรื่องอย่างงี้มันติดสินใจลำบาก เค้าก็เลยใช้วิธีที่เป็นกลางที่สุด เพื่อมิให้ลำเอียงแก่ฝ่ายใด เลยโยนแม่งลงพื้นซะงั้นเลย

ส่วนอีกข้อสันนิษฐานหนึ่ง ที่กุคิดว่ามันเป็นพืช คือมันมีหลายสี ตัวแรกเลยนะ ตัวแรกสุดที่อยู่บ้านกู อยู่มานานมากตั้งแต่กูจำความได้ มันชื่อว่ามาตามนัด

ไอ้มาตามนัดเนี่ย มันมีสีออกแดงๆเลือดหมูว่ะ แต่สีมันก็เปลี่ยนๆไปตามกาลเวลา จนตอนนี้กูอธิบายไม่ถูกแล้วว่ามันสีอะไร

ตัวที่สอง เกิดห่างจากตัวแรกเยอะ (ซึ่งในจุดนี้ทำให้กูคิดว่ามันเป็นพืช เพราะตัวแรกต้องถึงวัยเจริญพันธ์ก่อน จึงค่อยแตกหน่อออกมาได้) มันชื่อผู้จัดการ มีสีฟ้าขาว พอตัวที่สองมาไม่นาน ตัวที่สามก็ตามมา ตัวนี้ชื่ออะไรก็ไม่รุ้แล้ว มันเป็นภาษาฝรั่งกูอ่านไม่ออกหรอก สีมันก็แดงๆ

สรุปแล้วก็คือว่าพวกมันล้วนเป็นพืชน่ะแหละ ถึงคำอธิบายกูจะมั่วๆแต่กูเชื่อว่ามันเป็นพืชแน่นอน แน่นอนเหมือนกับที่มะเขือเทศเป็นสัตว์น่ะแหละ

.....

มึงคงงงมากใช่มั้ย กูอุส่าเขียนจดหมายถึงมึง แต่ไม่ได้เล่าเรื่องตัวเองเลย มัวแต่เอาเรื่องญาติๆมึงมาฟ้องทั้งนั้น

ที่กูทำอย่างงี้เพราะกูเข้าใจไงล่ะ กูว่ามึงคงไม่อยากรู้หรอก ว่าวันนี้กูไม่สบาย มึงคงไม่อยากรู้หรอก ว่าวันนี้กูดุถ่ายทอดมิสยูนิเวอร์สแล้วน้ำลายยืดลงแก้วน้ำตัวเอง มึงคงไม่อยากรู้หรอกว่ากูหลงรักมิสโคเรียเข้าแล้ว กูบอกเฉพาะสิ่งทีมึงอยากรู้เท่านั้น

มึงเป็นตู้ไปรษณีย์ มึงอยากรู้แค่เรื่องของตัวเองเท่านั้นแหละ มึงไม่ใช่มนุษย์นิ่ ที่จะต้องรู้แม่งไปหมดทุกเรื่อง ใช่มั้ยล่ะ

จริงๆแล้วกูก็ไม่ได้คิดจะเขียนจดหมายหามึงแต่แรกหรอก กูเห็นบล๊อกชาวบ้านเค้าพากันเขียนจดหมายถึงคนโน้นคนนี้ กูเลยอยากเขียนมั่ง แต่พอจะเขียนจริงๆกลับไม่รู้ว่าจะเขียนถึงใคร หรืออะไรดี

มึง ก็เลยซวยไป

.

ด้วยความปรารถนาดีจาก

กู

.

ปล.กูอาจจะเขียนไม่ค่อยรู้เรื่องเพราะตอนนี้กูออกจะมึนๆ

ปล2.กูแดกยาเหี้ยอะไรไม่รู้เข้าไป นึกว่ามันจะทำให้ไข้หาย แต่ยิ่งมึนหัวเข้าไปใหญ่

ปล3.หวังว่ากูคงไม่ตาย ถ้ากูตาย ช่วยเอาบล๊อกกูไปตีพิมพ์ขาย รายได้เข้าสมทบทุนกู้ภัยสึนามิก็แล้วกัน