ตอนที่ห้า:the meeting

posted on 11 May 2005 02:29 by peach69

วะฮ่ะฮ่ะ ตอนนี้ตอนที่ห้าแล้วว่ะ อีกแค่95ตอนก็จะครบ100

ใจเย็นๆ เห็นว่าเรื่องเข้มขั้นดั่งนมข้นหวานตราหมีเช่นนี้อย่าคิดว่ามันจะจบเร็วนัก

เรื่องราวยังจะต้องดำเนินอีกไกล ตามพลอตที่กูวางไว้(อย่าๆ คงคิดว่ากุมั่วล่ะสิ รุ้นะมึง)

เรื่องนี้ยังจะต้องมีบทรักหักสวาท บุ๊ล้างผลาญไปจนถึงบทสนทนาธรรม

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นางเอกของเรายังไม่โผล่มาเลย5555

ท่านผู้ใดที่ตาไวอาจสังเกตแล้วว่าตอนนี้มีชื่อตอนด้วย!!!!

the meeting การพบกันระหว่างเจไดพระเอกของเรากับกลุ่มกบฎผ้าคาดแดง

the meeting อันนี้ มิได้เกี่ยวข้องกับ exteen meeting ที่กุไปมาแต่อย่างใด

ขอย้ำ ไม่เกี่ยวแต่อย่างใด

ถึงแม้กุอยากจะโม้ใจจะขาด แต่กุทนได้ เรื่องส่วนตัวกะเรื่องงานกุไม่เอามาปนกัน(มันเป็นเรื่องส่วนตัว/เรื่องงาน ของมึงตั้งแต่เมื่อไหร่วะ)

เอาล่ะ บัดนี้ ก็สมควรแก่เวลาแล้ว ในตอนที่5 the meeting นี้ เจไดของเราจะมีบทบาทอย่างไรในกลุ่มกบฎผ้าคาดแดง พวกเขามีแผนการอะไร และ มือปราบสายเดี่ยวจะปรากฎตัวหรือไม่!!!

ถ้าอยากรุ้

ไป ดู กัน

----------------

"อืม ที่ท่านกล่าวมาก็ถูก ข้ามาจากต่างแดน มิรู้เรื่องราวอันใด การสมาคมกับพวกท่านอาจช่วยเหลือข้าได้บ้าง"

....."ช่วยเหลือมิอาจกล่าว พึ่งพากันจึงถูกต้อง"

"ดี ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเข้าสมาคม!!"

"ฮ่าฮ่า ดียิ่งนัก ท่านตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว เรามีอุดมการณ์ร่วมกัน เรามีขุมพลัง ท่านมีฝีมือ การใหญ่นี้มิแน่ว่าอาจสำเร็จโดยง่ายดาย"

"เอาล่ะ ตอนนี้ท่านยังไม่ถือว่าเข้าสมาคมอย่างเป็นทางการ ณ เวลาย่ำค่ำวันนี้ สมาคมเราจะจัดประชุมกันที่ในตรอกใบไม้ผาสุข ในเขตนครหลวง ขอให้ท่านไปตามเวลา ข้าจะเป็นคนชักชวนท่านเข้าสมาคมเอง"

จากนั้น นายทหารนายนั้นก็ส่งเจไดออกนอกวังทางประตูหลังเตาเผาปฎิกูล พร้อมซักซ้อมเรื่องสถานที่ประชุม

"เดี๋ยวก่อนท่าน ข้าลืมอะไรไปอย่าง ท่านจะเข้าตรอกนั้นได้ต้องมีสิ่งสำคัญสองสิ่ง"

......"นั่นเป็นของเยี่ยงใด"

"สิ่งหนึ่งคือกำไลผ้ายางสีแดงอันนี้ ท่านมิจำเป็นต้องสวมใส่ตลอดเยี่ยงข้าก็ได้ เพียงแต่นำออกมาสวมเฉพาะตอนคุยกับผู้เฝ้าตรอกเท่านั้น"

....."แล้วอีกสิ่งหนึ่งเล่า"

"อีกสิ่งหนึ่งคือรหัสลับประจำสมาคมเรา ข้าจะกล่าวเพียงครั้งเดียว ท่านโปรดจำให้ขึ้นใจ"

....."ได้"

"เมื่อท่านไปถึงปากตรอกใบไม้ผาสุข ให้ท่านไปหาคนขายลูกท้อคนหนึ่ง"

....."ตรอกใบไม้ผาสุกคนขายลูกท้อมีมากมาย ข้าจะทราบได้อย่างไรว่าเป้นคนไหน"

"ท่านมิต้องกังวล ลูกท้อทั่วไปจะมีสีออกชมพู แต่ลูกท้อสมาคมเราจะมีสีม่วงดำ"

"จากนั้น ให้ท่านไปหาคนขายแล้วถามว่า ท่านมีลูกท้อโมรามรกตหรือไม่"

"คนขายจะตอบว่า มีน่ะมีอยุ่ แต่ราคาสามตำลึงทอง"

"ท่านจงตอบไปว่า ข้าให้ห้าตำลึงทอง"

"คนขายจะถามอีกว่า ห้าตำลึงทองมิแพงไปหรือ"

"ท่านจงตอบว่า ถึงแพงก็มิเป็นไร ให้ข้าได้ลิ้มรสแห่งยุคใหม่ก็เพียงพอ"

....."โอ้ ยอดเยี่ยมมาก บทสนทนาเยี่ยงนี้กลับเป็นการระบุว่าเป็นพวกเดียวกันได้อย่างดี"

"รหัสลับนี้เป็นรหัสลับสากลที่สมาคมเราใช้กัน มีเพียงคนในสมาคมเท่านั้นที่จะรู้"

"เอาล่ะ เมื่อท่านทราบแล้วก็ขอให้ท่านไปตามกำหนด ส่วนข้าต้องกลับเข้าวังก่อน ขอให้ท่านโชคดี"

......"เช่นกัน"

จากนั้น เจไดก็ไปที่โรงเตี๊ยมเยี่ยไหล เข้าจองห้องพัก แล้วพักผ่อน รอเวลาที่จะเริ่มเข้าสมาคม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

.....

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

...

"นั่นผู้ใด"

....."ข้าน้อยนำอาหารมาส่งค่ะนายท่าน"

"ข้ามิได้สั่ง"

....."แต่อาหารก็ได้ปรุงมาแล้ว เพื่อมิให้เสียของ นายท่านโปรดลองชิมสักนิดเถิด"

"อาหารใดข้าล้วนมิต้องการ เชิญแม่นางไปเถิด"

....."แต่ว่านี่เป็นลูกท้อโมรามรกตนะคะนายท่าน"

ถึงตอนนี้เจไดพลันนึกถึงรหัสลับที่นายทหารผุ้นั้นบอกมา

"ลูกท้อโมรามรกตหรือ ราคาเท่าไหร่เล่า"

....."ลูกท้อโมรามรกตของข้าน้อยล้วนเป็นของแท้ชั้นดี ขายราคาสามตำลึงทองค่ะนายท่าน"

"ข้าให้ห้าตำลึงทอง"

....."ไฉนนายท่านจึงเสนอราคาสูงปานนี้เล่า"

"ถึงแพงมิเป็นไร ขอให้ข้าได้เพียงลิ้มรสแห่งยุคใหม่ก็พอ"

....."โอ้ ท่านเป็นบุคคลที่หัวหน้าสาขากล่าวจริงๆ"

"แม่นางเข้ามาก่อนเถิด มีเรื่องใดล้วนค่อยว่ากล่าว"

เมื่อเปิดประตู เจไดจึงเห็นผู้มาได้ถนัดตา ผู้มาเป็นหญิงสาว จัดได้ว่าเป็นหญิงงามเลยทีเดียว ผมของนางยาวสลวยนัยน์ตาดำขลับเปี่ยมประกายขี้เล่นริมฝีปากอวบอิ่ม นางสวมชุดแดงรัดรูปยิ่งขับเน้นรูปร่างสะโอดสะองของนาง สีแดงของชุดตัดกับผิวซึ่งขาวราวหยกเนื้อดี ในมือของนางยังถือห่อผ้าอยู่ห่อหนึ่ง

"มีเรื่องอันใดหรือแม่นาง จึงมาพบข้าก่อนเวลานัดประชุม"

....."ข้ามีข่าวสำคัญจะแจ้งให้ท่านทราบ"

"ข่าวอันใด"

....."บัดนี้ มือปราบสายเดี่ยวปรากฎตัวแล้ว!!"

"เป็นเช่นนั้นจริง!"

....."ข่าวที่สายของสมาคมเรารายงานมามิเคยผิดพลาดมาก่อน"

"ว่าแต่ มือปราบสายเดี่ยวคือผู้ใดกัน"

....."ถ้าจะให้กล่าว ประวัติของบุคคลผุ้นี้ช่างยืดยาวนัก ท่านทราบแต่เพียงว่าบุคคลผู้นี้มิควรประมาทเด็ดขาด ในรอบสิบปีที่เขาปรากฎตัวออกมานี้มิมีผู้ใดมีฝีมือสูงส่งเทียบเท่าเขาได้เลย และที่สำคัญ เขากำลังตามล่าท่านอยู่"

"แล้วเราจะทำเยี่ยงไรกันดี"

....."ท่านหัวหน้าสาขาใช้ให้ข้ามาแจ้งข่าวต่อท่าน พลางบอกรูปพรรณสัณฐานท่านอย่างละเอียด ข้าจึงฉุกคิดขึ้นได้ว่าท่านแต่งตัวออกจะผิดแผกจากคนทั่วไปอยู่บ้าง จึงนำเสื้อผ้ามาให้ท่านเปลี่ยนด้วย เพื่อป้องกันมือปราบสายเดี่ยวจะสังเกตุเห็นและสะกดรอยตามมาจนถึงแหล่งที่ตั้งของเรา ส่วนขนาดเสื้อผ้านั้น ข้ากะเอาตามคำบอกกล่าวของท่านหัวหน้าสาขา หวังว่าท่านจะใส่ได้รับรูปพอดี"

"โอ้ แม่นางช่างรอบคอบยิ่งนัก ข้าต้องขอบใจแม่นางจริงๆ"

....."มิเป็นไรดอก ท่านเข้าสมาคมเราแล้วก็ถือว่าเป็นคนกันเอง ต้องช่วยเหลือพึ่งพากันเป็นธรรมดา ท่านรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด แล้วเราจะได้ไปที่ชุมนุมกัน"

เจไดรับห่อผ้าจากสาวชุดแดงผู้นั้นมาถือ พลางมองหน้านางอย่างอายๆ

"แม่นางโปรดเห็นใจข้าบ้างเถิด มีสตรีอยู่ร่วมห้องเช่นนี้ข้ามิอาจเปลี่ยนเสื้อผ้าได้จริงๆ"

....."อ้อ ข้าขออภัย เช่นนั้นข้าจะรออยู่หน้าห้อง เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วท่านก็เรียกข้าเถิด"

แล้วนางก็ออกไปรออยู่นอกห้อง คอยสักพักใหญ่ๆเจไดก็เอ่ยเรียกนางขึ้น

"บัดนี้ข้าแต่งกายเรียบร้อยแล้ว แม่นางเชิญเข้ามาเถิด"

เมื่อสาวชุดแดงเข้ามาในห้อง พอมองเห็นสารรูปของเจไดนางก็หัวเราะขึ้น

....."ฮ่าฮ่า ท่านช่างตลกยิ่งนัก ท่านแต่งกายเยี่ยงไรของท่านกัน รุ่มร่ามเช่นนี้ก็ยังคงสะดุดตาผู้คนอยู่เช่นเดิม แล้วสายรัดเอวของท่านเล่าไยมิใช้ผูกให้เรียบร้อย"

"เอ่อ... ข้ามาจากต่างแดน เสื้อผ้าพวกนี้ข้าล้วนมิรู้จัก ข้าต้องขออภัยแม่นางด้วย"

....."แหมท่าน จะขออภัยข้าไปไย ข้าต่างหากที่สมควรจะขออภัยท่าน ที่มิทันฉุกคิดว่าท่านจะสวมใส่ไม่เป็น เอาเถิด ข้าจักสวมใส่ให้ท่านเพื่อเป็นการชดเชยก็แล้วกัน"

"จะดีหรือแม่นาง"

....."ท่านมิต้องเขินอายดอก ข้าเพียงช่วยท่านสวมใส่ให้เรียบร้อยเท่านั้น มิเปลื้องผ้าท่านออกมาดอก"

นางพูดพลางจัดเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อยพลาง

....."นี่ เสื้อคลุมชั้นนอกต้องสวมให้เรียบร้อยเยี่ยงนี้ สายรัดเอวก็รัดให้ถูกที่ เช่นนี้จึงใช้ได้"

"ขอบคุณแม่นางมาก ข้านับว่าติดหนี้แม่นางอีกคราหนึ่ง"

....."ติดหนี้ใดกัน บอกกี่คราแล้วว่าเราล้วนคนกันเอง หากท่านยังแบ่งเขาแบ่งเราอีกข้าจะมิพูดด้วยแล้ว"

"ฮ่าฮ่า ข้าเข้าใจแล้วแม่นาง"

บัดนี้ทั้งสองล้วนแย้มยิ้มขึ้น ตั้งแต่อาจารย์ตาย เจไดก็โดดเดี่ยวมานาน ไหนจะต้องแบกภาระอันหนักอึ้ง บัดนี้เมื่อมีผู้ร่วมสนทนาอย่างสนิดสนม จึงเริ่มรู้สึกหวั่นไหวเป็นธรรมดา

....."เอาล่ะ เมื่อเข้าใจแล้ว เราไปกันได้หรือยัง"

"ช้าก่อนแม่นาง ขอข้าหยิบอาวุธข้าก่อน"

เมื่อพูดจบเจไดก็ยื่นมือไปทางโต๊ะกลางห้องที่ซึ่งดาบเลเซอร์ของเขาวางอยู่ ทันใดนั้นก็บังเกิดแรงดึงดูด นำพาดาบพุ่งเข้ามาสู่มือของเขาอย่างแม่นยำ

....."โอ้โห พลังฝีมือท่านลึ้กล้ำดั่งคำร่ำลือจริงๆ นับถือนับถือ"

"ที่ข้าสวมเสื้อผ้าได้พอดีเช่นนี้ก็เป็นฝีมือลึกล้ำของท่านเช่นกัน นับถือนับถือ"

....."เพ้ย ท่านก็รู้จักกล่าวล้อเล่น เรารีบไปกันเถิด ประเดี๋ยวผู้มีฝีมือลึกล้ำทั้งสองจะไปงานชุมนุมมิทัน"

ว่าจบนางก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เจไดเดินรั้งท้ายอยุ่ด้านหลัง

จบ ตอนที่ห้า

รู้สึกว่าตอนนี้มันยาวนานเหลือเกิน เพราะกูเขียนทั้งหมดสี่รอบกว่าจะจบได้ คอมเป็นเชี่ยอะไรก็มิทราบ เกิดค้างทุกครั้งที่กดเซฟ ตอนนี้จึงยาวนานเหลือเกิน

ถึงจะชื่อตอน the meeting เจไดของเราก็ยังไม่ได้มีทกันซะที

อาจเป็นที่ผิดหวังของใครหลายคน(ถ้ายังมีคนอ่าน) เพราะเนื่องจากมีนักแสดงหญิงติดต่อเข้ามาเล่นด้วยกระทันหัน

นั่นคือแม่สาวชุดแดงนั่นเอง เธอใช้ร่างกายเข้าแลกเพื่อต่อรองกับผู้เขียนบทให้เอาบทเธอออกมาเร็วๆ