ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

สวัสดีครับที่หยุดเรื่องนี้ไปซะยาวเพราะมันมีเหตุผล

ในขณะที่จินตนาการกำลังบรรเจิด

เกิดอาเพศเหตุวิบัติอันใดก็มิอาจทราบได้

เขียนๆอยู่เสือกไฟดับ ยังไม่เซฟตอนที่สี่ที่คลอดออกมาได้ครึ่งตัวแล้วจึงต้องเป็นอันทำแท้งไป

บัดนี้ เกิดอารมณ์สยิวกิ้วพร้อมที่จะคลอดมันออกมาใหม่อีกครั้ง

เอ๊ะ กูเคยบอกรึเปล่าว่าเรื่องนี้จะเอาให้ถึงร้อยตอนน่ะ ถ้ายังไม่เคยบอกก็ถือว่าบอกซะตรงนี้เลย

เรื่องนี้ จะเป็นมหากาพย์ร้อยตอน หากใครขี้เกียจอ่าน หรือคิดว่ากูเลิกอ่านซะตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า

โปรดคิดใหม่ เพราะเรื่องนี้มันก็มีคนอ่านน้อยอยู่แล้ว หากท่านเลิกอ่านไปอีกคน

กูคงไม่เหลือใคร....

.....กูทำกระแดะซึ้งไปงั้นแหละ หากไม่มีคนอ่านก็แปลว่ากูเขียนห่วยเองโทษใครไม่ได้หรอก

ว่าเข้าไปโน่น มาเข้าเรื่องดีกว่า

จากตอนที่แล้ว ที่เจไดคนเก่งของเราไปพบกับ theoracle และ the architect เขาได้เลือกประตูที่สอง ที่จะกลับไปตามล่าฮ่องเต้เหมือนเดิม

เขา จะสามารถสังหารฮ่องเต้เพื่อนำพลังกลับคืนสู่สมดุลได้หรือไม่

และ มือปราบสายเดี่ยวจะสามารถหยุดเจไดได้หรือไม่

และ กบฏผ้าคาดแดงมาเกี่ยวข้องได้อย่างไร

อยากรู้

ไป ดู กัน

.

-------------

"ทางเลือกที่สอง คุณเลือกประตูที่คุณเข้ามา แล้วกลับไปตามล่าอะไรก็ตามที่คุณล่าอยู่ ได้แต่หวังว่ามันจะนำพลังกลับคืนสู่สมดุล"

....."ผมเลือกทางที่สอง"

"คุณเชื่อมั่นในตัวเองสินะ"

....."ผมได้ตัดสินใจแล้ว"

แล้วเขาก็เปิดประตูบานเดิม แล้วเดินออกไป.....

น่าแปลก ก่อนเขาเข้ามาสถานที่นี้ยังเป็นตรอกเก่าๆ มีบ้านเรือนที่ไม่น่าจะมีผู้คนอาศัย และประตูสีแดง

บัดนี้ประตูยังคงเป็นสีแดง แต่อื่นๆไม่เหมือนเดิมแล้ว

เขาพบว่าตัวเองออกมาจากเศาลาหลังหนึ่ง หันหน้าเข้าหากำแพง ซ้ายขวาเป็นสวนจำลองซึ่งตกแต่งด้วยไม้งามและหินหลากสี ตัวศาลาและกำแพงก็ถูกทาสีสะอาดเอี่ยม ผิดกับตรอกก่อนทีเข้ามาอย่างสิ้นเชิง

เขากระโดดขึ้นไปบนศาลาหลังนั้น

สิ่งที่เขาพบสร้างความตระหนกแก่เขาอย่างยิ่ง กำแพงที่เขาเห็นตอนออกจากศาลานอกจากจะสูงแล้ว ยังยาว และโอบล้อมอาณาบริเวณที่กว้างขวางเกินที่สายตาจะเห็นได้หมด ศาลาที่เขายืนอยู่นี้ เป็นเพียงจุดหนึ่งในผังบริเวณอันกว้างขวางของสถานที่นี้ สวนจำลองที่เห็น ประดับตกแต่งเป็นรายทางตลอดอาณาเขต

นับว่าเขายืนอยุ่ในส่วนหนึ่งของเมืองเลยทีเดียว เพียงแต่เป็นเมืองที่มีกำแพงล้อมแน่นหนาทุกด้านเท่านั้น

ที่นี่จะเป็นที่ใด นอกเสียจากวังหลวง

นับว่ามิเสียทีที่ได้พบกับเทพธิดาพยากรณ์ ทางเลือที่เธอได้ชี้ให้เขาล้วนแต่เป็นเส้นทางลัดทั้งสองทาง สถาปนิกผู้นั้นนับว่าเข้าใจจิตเจตนาของเขาดี จึงส่งมายังที่ที่เขาเสาะหาอยู่

ทั้งคู่มิได้มีเจตนาจะขัดขวางแต่อย่างไร หน้าที่ของพวกเขาคือเสนอทางเลือกให้เท่านั้น

บัดนี้เหลือสิ่งที่เขาต้องทำเพียงอย่างเดียว เสาะหาและกำจัดฮ่องเต้!!

เขาทะยานจากหลังคาศาลานั้นข้ามสวนจำลอง และลัดเลาะไปตามริมกำแพง

เขาไม่รู้ว่าที่พำนักฮ่องเต้อยู่ไหน แต่คาดว่าน่าจะเป็นที่ที่เข้าถึงยากที่สุด

เขาให้พลังชี้นำเขาไป

ครึ่งชั่วยามต่อมา เขาพบว่าตนวิ่งกระโจนทะยานไปมารอบเขตพระราชฐาน แต่มิอาจจะเล็ดลอดสายตาของเหล่าองครักข์เข้าไปในเขตพระราชฐานส่วนในได้เลย

เขาคิดว่าคงจะต้องแตกหักกับเหล่าทหารทั้งวังจึงจะเข้าไปหาฮ่องเต้ได้

แต่ถึงจะทำเช่นนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าฮ่องเต้ประทับอยู่ที่ใด

และอีกครั้ง ที่เขาตัดสินใจถามทาง

แน่นอนว่าคงมิมีผู้ใดบอกเขาแต่โดยดีแน่ เขาซุ่มรออยู่ ณ ที่แห่งหนึ่ง เป็นศาลาที่รายล้อมด้วยสวนจำลอง ไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นที่ที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็คงไม่มีใครสังเกต เขารอให้มีองครักข์ปรากฎตัวเพื่อให้เขาสอบถามเส้นทาง

แต่เนิ่นนาน ก็มิมีผู้ใด

เขาจึงต้องออกจากที่เร้นกาย ไปล่อองครักข์ผู้หนึ่ง

เขาจงใจส่งเสียงกระทบกระเบื้องเบาๆ เมื่อองครักข์สำเหนียกถึงเสียงที่ผิดปรกติ เขาเดินมาทางต้นเสียงนั้น และได้เห็นเงาหลังของเจไดผู้บุกรุกแวบหนึ่ง เขาไล่ตามมาจนถึงศาลานั้น

เจไดปรากฎตัว ขณะทหารองครักข์พุ่งเข้าใส่เพื่อทำการจับกุม ปรากฎขุมพลังผลักเขากระเด็นออกไปหลายวา

ทหารองครักข์เริ่มสำนึกตัวว่าเผชิญกับยอดคน เขาล้วงนกหวีดออกมาจากอกเสื้อ แต่กลับมีแรงดึงดูด ดูดนกหวีดอันนั้นเข้าไปสู่มือของผู้บุกรุก

บัดนี้ เขาตื่นตระหนกแล้ว

"เจ้าเป็นใคร ต้องการอะไร"

....."ข้าคือเจได ข้ามาเพื่อสังหารฮ่องเต้ ท่านจงชี้ทางแก่ข้า แล้วเราล้วนมิมีใดติดค้างกัน"

......

"ฮ่า ฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า"

....."ท่านตลกอันใด"

"ข้ารักษาการณ์อยู่ในวังเนิ่นนานปี พบเห็นเหตุการณ์ผู้ร้ายบุกรุกวังก็มิใช่น้อย มีทั้งที่เตรียมการเป็นการใหญ่ หมายปองจะโค่นบัลลังก์ มีทั้งที่ต้องการเข้ามาเพียงขโมยของในท้องพระคลัง และยังมีผู้ที่บุกเดี่ยวเข้ามาเพื่อสังหารฮ่องเต้เช่นเดียวกับท่าน....."

"และเหล่าทั้งหมดที่ข้ากล่าวมานั้น ล้วนโดนจับประหารโดยหมดสิ้น"

....."อาศัยเพียงท่านก็สามารถจับกุมข้าได้หรือ"

"ท่านรู้หรือไม่ ในเขตนครต้อมห้ามนี้มีอยู่กี่ตำหนัก"

....."มิทราบ"

"แล้วท่านทราบหรือไม่ว่าฮ่องเต้ทรงประทับตำหนักใด"

....."มิทราบ"

"แล้วท่านทราบหรือไม่ว่าเวลาใดฮ่องเต้อยู่ที่ใด"

....."มิทราบ"

"ท่านมิทราบอันใดเยี่ยงนี้ รึไม่ใช่บุกเข้ามาหาที่ตาย"

....."เพราะข้ามิทราบ ข้าจึงถามท่าน"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า กล่าวได้ประเสริฐ"

"ข้าบอกตามตรง ข้าก็มิทราบฮ่องเต้ประทับตำหนักใด มีแต่เหล่าขันทีส่วนพระองค์เท่านั้นแหละที่จะรู้"

"แต่ที่ข้าทราบแน่ๆ คือตอนนี้ฮ่องเต้ไม่ได้ประทับอยู่ในวัง"

....."ฮ่องเต้มิทรงอยู่ในวัง?"

"ฮ่าฮ่า ท่านตลกยิ่งนัก เข้ามาเพื่อปลงพระชนม์ฮ่องเต้ กลับมิได้สืบทราบมาก่อนว่าฮ่องเต้เสด็จไปเมืองหยางโจว"

"ดูท่า ถ้าท่านมิได้พบกับข้า ท่านคงจะต้องจบชีวิตในวังแน่แท้"

....."แปลว่าท่านมีทางช่วยเหลือข้าเช่นนั้นหรือ"

"เอาล่ะ ท่านฟัง ข้าจะบอกตามตรง"

นายทหารองครักข์ผู้นั้นลดเสียงลงแผ่วเบา

"จริงๆแล้ว ข้าเป็นสายของกลุ่มกบฎผ้าคาดแดง ข้าปะปนเข้ามาในวังด้วยจุดประสงค์เดียวกับท่าน สังหารฮ่องเต้!!!"

....."หา ท่านมิได้กล่าวปดแน่นะ"

"ท่านดู นี่คือสัญลักษณ์ประจำกลุ่มเรา ทุกคนในสมาคมเราล้วนคาดผ้ายางสีแดงเส้นเล็กๆที่ข้อมือ"

"ข้าเห็นท่านเป็นผู้มีฝีมือ มีอุดมการณ์ร่วมกัน แต่ขาดแคลนข้อมูลในการปฎิบัติงาน ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงคิดว่า...."

....."ท่านมีอันใดคิดกล่าก็รีบกล่าวมาเถิด"

"ข้าคิดชักชวนท่านเข้าสมาคมเรา!!!"

....."ที่แท้เรื่องนี้เอง"

"ว่าอย่างไรล่ะท่าน"

....."ตั้งแต่อาจารย์ข้าถูกสังหาร ข้าล้วนทำงานคนเดียวมาตลอด"

"แต่ครั้งนี้ ท่านมิอาจฉายเดี่ยวได้ การคิดสังหารฮ่องเต้เป็นเรื่องใหญ่ ใช่ว่าจะมีท่านคิดคนเดียว ฮ่องเต้ก็กุมกำลังทหารมากมาย หากมิได้ตระเตรียมการพรักพร้อม ก็มิอาจลงมือได้สำเร็จ"

"และตัวท่าน ขนาดฮ่องเต้ไม่อยู่ในวังก็ยังไม่รู้ ข้ากลัวจะเสียผู้มีฝีมือไปโดยไร้ประโยชน์"

....."อืม ที่ท่านกล่าวมาก็ถูก ข้ามาจากต่างแดน มิรู้เรื่องราวอันใด การสมาคมอาจช่วยเหลือข้าได้"

"ช่วยเหลือมิอาจกล่าว พึ่งพากันจึงถูกต้อง"

....."ดี เช่นนั้น ข้า จะเข้าสมาคม"

.

.

จบ ตอนที่สี่

แต่ละตอนชักจะสั้นลงทุกวันๆ

มือปราบสายเดี่ยว มาสายอีกตามเคย

แต่ไม่ต้องห่วง ตอนหน้า มาแน่

พบกับการปรากฎตัวของมือปราบสายเดี่ยว การเข้าร่วมสมาคมผ้าคาดแดง ได้ในตอนต่อไป

โปรดติดตาม

......ขอบคุณทุกท่านที่ยังทนอ่าน