เรื่องนี้ เขียนตอนกูเมาค้าง ปวดหัว
จะออกมายังไงกูยังไม่รู้เลย
เอาล่ะ เริ่มล่ะนะ
เริ่มยังไงดี
เริ่มจากสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวกูที่สุด
ควย....
ไม่เอา กูเหี้ยมามากพอแล้ว อยากเขียนถึงอะไรดีๆ เช่น
ดอกไม้
ดอกไม้ นานาพรรณ พ่อมึง นั่นมันโมเด้นดอก เพลงเหี้ยไร จำไม่ได้ ปวดหัว
เด๋วจะหลุดกระเจิงหมด ต้องโฟกัสกับเรื่องที่จะเขียน
ดอกไม้
ดอกไม้
ดอกไม้
ดอกเหี้ยไรดีวะ ปวดหัวเว้ย
เย็ยยยดแม่ ต้องมาเขียนตอนปวดหัว ทรมานชิบหาย
แล้วใครบังคับให้เขียน ไม่มี กูกำหนดเองทั้งนั้น
ชีวิตแม่งก็เป็นอย่างงี้อยู่แล้ว ต้องกำหนดเอง แม้ว่าสิ่งที่เราจะเลือกได้มีน้อยก็เหอะ
ควย พอคิดถึงเรื่องที่ต้องคิดเอง ก็คิดถึง"นรก"ขึ้นมาทันที
หึหึ คงไม่รู้สินะ "นรก" คืออะไร
นรก ของแต่ละคนแตกต่างกัน กูใช้นิยามสิ่งที่.... อธิบายไม่ถูกว่ะ เอาเป็นว่าแม่ง "นรก"ก็พอ
เหี้ย ปวดหัว ยิ่งคิดถึงนรกยิ่งปวดหัว แล้วแม่งก็ใกล้เข้ามาแล้วด้วย นรกของกู
เพราะไอ้นรกเนี่ย กูถึงกับอยากตาย กูฟุ้งซ่าน กู.... เวลาเราโดนบีบคั้น แม่งจะยิ่งฟุ้งซ่าน
ยิ่งฟุ้งซ่าน ยิ่งคุมไม่อยู่ กูพูดถึงความคิด คุมมันไม่อยู่จริงๆ พอมันฟุ้งแล้วยิ่งเตลิด
เหมือนกูตอนนี้ จะว่ากูฟุ้งซ่านก็ไม่ได้ เพราะมีสิ่งนึงคุมกูไว้อยุ่ นั่นคือความปวดหัวของกูตอนนี้
กูลืมไป กูจะเขียนถึงดอกไม้
บอกตามตรง กูยังไม่ได้คิดถึงดอกไม้ด้วยซ้ำ กูแค่เห็นมันเป็นตัวหนังสือ แค่รู้ว่ามันอ่านว่าดอกไม้
ถ้ากูจะเอากะแม่งจริงๆ กูต้องจินตนาการภาพของมัน โอเค สีชมพู มีห้ากลีบ กลีบคล้ายๆรูปหัวใจ
มึงอ่านดูอาจจะคิดว่ากูเรียงลำดับ ไม่ใช่ ไอ้เมื่อกี้มันแวบขึ้นมาเป็นภาพภาพเดียว กูยังไม่ทันจะพิจารณาให้ลึก แต่มันก็เด่นชัดพอ
ข้างใน เค้าเรียกว่าไรวะ ก้านเกสร ท่อนำไข่ เหรอ นั่นแหละ ไอ้ที่ลึกๆลงไปก่อนถึงข้างในมัน เรียกว่า oval รึป่าววะ
กูเคยผ่าดอกไม้ ตอนอยู่ ม.ต้น กูตอบได้หมดเลยนะ ส่วนไหนเป็นส่วนไหน อาจารชมว่ากูเก่งชิบหาย
พอขึ้นม.ปลาย กูตกชีวะทุกเทอม ใครจะไปรู้ ชีวิต
ไม่ได้ กูกำลังจะเป็นไอ้พีท ที่แม่งเขียนแต่เรื่องของตัวเอง กูต้องการสร้างวรรณกรรม แต่ไอ้การด้นสดนี่กูเองยังไม่ถือว่าเป็นวรรณกรรมเลย แม่งก็แค่.... ไม่รู้ ไม่อยากดูถูกตัวเอง
....
เมื่อกี้กูพัก กูยอมรับว่ากูพัก กูไม่สามารถฟุ้งซ่านได้นานๆ มันเครียด ยิ่งปวดหัว ยิ่งเครียด วันนี้กูเหนื่อยด้วย กูว่าคงเพราะอากาศร้อน ทำให้เหนื่อยเร็ว
กูอยากเขียนถึงดอกไม้ต่อแล้ว เมื่อได้ภาพดอกไม้ที่ชัดเจน ค่อนข้างนะ คราวนี้กูscope กว้างขึ้น อย่าหาว่ากูกระแดะ กูพยายามใช้คำไทยแล้ว แต่นึกไม่ออก ถ้าเป็นไปได้ กูไม่อยากเขียนไทยคำ อังกฤษคำ แม่งกระแดะ พวกนักวิชาการมันชอบทำ กูก็ทำ เวลาเขียนเชิงวิชาการ ทำเพื่ออะไรน่ะเหรอ เพื่อให้ดูฉลาดขึ้นไง อย่างมึงจะเขียนว่าanalysis เงี๊ยะ ใช้คำว่าวิเคราะห์ มันก็ดูไม่ลึกพอ มันก็เลยต้อง analysis เป็นการย่อย วิเคราะห์แบบย่อย เหมือนย่อยอาหาร มันต้องแตกไปเป็นโมเลกุลเล็กๆ มันต้องระดับนั้น
ต่อ
กูscope กว้างออกมาเป้นภาพของ....
แจกัน ตอนแรกกูจะเอาทุ่ง แต่ไม่รู้ทำไม กูนึกภาพทุ่งไม่ออก ภาพแจกันมันมาปรากฏแทนที่ กูว่าเพราะกูไม่เคยเห็นทุ่ง จริงๆ เท่าที่กูจำได้ กูยังไม่เคยเห็นทุ่งดอกไม้จริงๆเลย ที่แม่งมองไปทางไหนก็มีแต่ดอกไม้แบบในหนัง
แจกันมันมีสีน้ำตาล ดินเผา ใช่ดินเผา มีลายpaint เป็นรูปดอกไม้บนแจกัน เข้าใจกูป่าววะ ดอกไม้มันอยู่ในแจกัน แล้วแจกัน มันก็เพ้นรูปดอกไม้อีกที
ผิดพลาด ดอกไม้ของกูไม่ใช่ดอกเดิม แม่งเป็นดอกทานตะวันแล้ว ทำไมวะ กูต้องไปติดภาพดอกทานตะวันของไอ้เหี้ยใครซักคนที่แม่งดังๆ กูนึกชื่อไม่ออก กูไม่รู้หรอก
กูจะซื่อสัตย์กับตัวเอง ในเมื่อมันเป็นทานตะวัน ก็ให้มันเป็นทานตะวัน กูไม่ฝืน มันฝืนยาก โดยเฉพาะเวลาปวดหัว
แจกันอยู่บนโต๊ะที่มีผ้าปูสีขาว เป็นโต๊ะไม้ ปูด้วยผ้าปูสีขาว มีเก้าอี้ กี่ตัว สองตัว ด้านหลังเป้นหน้าต่าง
ใช่ๆ กูนึกตั้งแต่แรกแล้ว ว่าทำไมมันถึงเห็นท้องฟ้า เพราะด้านหลังแจกันนั้นเป็นหน้าต่างนี่เอง
ใช่แล้ว โต๊ะแม่งติดผนัง ทำให้เห็นหน้าต่าง ทำให้มองแจกันแล้วเห็นท้องฟ้า
ถ้างั้น มุมมองที่กูอยู่คงจะต้องต่ำกว่าโต๊ะ เพราะกูถึงเห็นขาโต๊ะ ถึงรู้ว่ามันเป็นไม้ ถึงมองแจกันแล้วมีฉากหลังเป็นท้องฟ้า
โอ๊ย ปวดหัว
แล้วไงต่อ กูไม่สามารถจินตนาการต่อได้แล้ว เพราะปวดหัวเหรอ ไม่ใช่ เพราะกูกลัวว่าถ้ากูจินตนาการต่อ กูจะทำลายโครงสร้างภาพนั้นทิ้ง จะต้องถอดรื้อโครงสร้างใหม่ เพื่อตอบรับกับภาพใหม่ที่กูจินตนาการขึ้นมา
มันยากนะ ที่จะต้องสานต่อสิ่งที่มีอยู่แล้ว เพราะนอกจากจะต้องแคร์ความรู้สึกเดิม conceptเดิม ซึ่งในขั้นนี้ต้องอินกับของเก่าพอสมควร แล้วพอมาสานต่อ มันจะต้องไปด้วยกัน
จำเป็นไหม ไม่จำเป็น
มันไม่จำเป็นต้องไปด้วยกันก็ได้ มันจะเป็นอีกแนวนึง มันจะขัดแย้งกัน เรียกว่าอะไรจำไม่ได้แล้ว อะไรcontrastเนี่ยแหละ
ปวดหัว แต่ไม่เหนื่อย แรงกูยังมีพอจะต่อให้จบ
กูไม่รู้ว่าจะจบตรงไหนด้วยซ้ำ
โอเค กูเหนื่อย กูยอมรับแล้ว เมื่อกี้กูโกหก
กูอยากจบแล้ว
ใจจริงลึกๆกูอยากจบ ไม่งั้นกูคงไม่หยุดภาพอยู่แค่นั้นหรอก
กูปวดหัวจริงๆ
จะจบทั้งอย่างงี้เหรอ
ไม่มีทาง ความคิดคนเราไม่มีทางหยุด ถ้าหยุดมีอยู่สองอย่าง นั่นคือตาย หรือไม่ก็อยู่ในชาน สะกดไงวะ ฌาน
แต่ตอนนี้ กูอยากจบ กูอยากเห็นคอมเม้นคนอื่น
แน่นอน คนเราไม่ว่าทำอะไรมันก้อต้องแคร์ความคิดคนอื่นทั้งนั้น กูก็เช่นกัน กูอยากรู้ว่า กูด้นสดอย่างงี้
ใคร จะ อ่าน
ใครจะบ้าพอที่จะอ่านจนถึงบรรทัดนี้ได้
กูจะไม่หาว่าโง่ กูไม่ใช่ไอ้พีท กูไม่ด่าคนอ่าน กูขอบคุณที่อ่าน เพราะการอ่านคือเวลา เวลามีค่าสำหรับทุกคน
ถ้าใครยอมเสียเวลามาอ่านบลอกมึง มึงควรจะขอบคุณเป็นร้อยๆครั้ง พันๆครั้ง
คนอ่านที่อ่านไป เค้าไม่ได้อะไรทั้งนั้น โดยเฉพาะบลอกไร้สาระอย่างของกู แต่ที่เค้าเสีย คือเวลา
กูรู้ดี ความสำคัญ และคุณค่า ของเวลา
กูขอบคุณทุกคนทีอ่านจนถึงบรรทัดนี้
กูซึ้งน้ำใจจริงๆ กูรู้ว่าเขียนยาว และไร้ความหมาย มันไม่ใช่อะไรทั้งสิ้น นอกจากความคิดในหัวกู
อะไรผ่านหัวกู กูจับผ่านมือกู ลงมาที่นี่
กูไม่ใช่ทักษิณ ที่คนอ่านแม่งจะอ่านแม้จะไม่ได้อะไร กูไม่ใช่คนดัง คนที่ทั้งโลกอยากรู้เรื่องส่วนตัว
กูขอบคุณ
ในที่สุด กูก็หาทางจบจนได้ กูขอจบแค่นี้ เพราะมันเหมาะแล้วที่จะจบ
จบ
จริงๆ
