ฅนบ้าเขียนบลอก : โปรดใช้วิจารณญานในการชม

ช่วงนี้วันนึงหลายอารมณ์เหลือเกิน ไม่รู้จะจับอารมณ์ไหนมาเขียนดี

บลอคเลยไม่ได้อัพซะงั้น

ก็เลย หึหึ

เอาของเก่ามาเล่าใหม่ซะ เป็นเรื่องนานแสนนานมาแล้ว

เขียนไว้นานแล้วที่เว็บบอร์ดนึง ฮาดี เลยอยากเอามาเก็บไว้ตรงนี้

ไป ดู กัน . . . .

- - - - - - - - - - - - - -

พวกคุณลองจินตนาการตามดูนะ

ถ้าพวกคุณป็นผม

เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา อนาคตสดใสห่างไกลยาเสพติด

เพิ่งจบม.6จากโรงเรียนชื่อดัง

กะลังเริ่มจะไว้ผมยาวตามสมัยนิยม

มีความใฝ่ฝันอันยิ่งใหญ่ที่จะมีผมอันยาวพองามดังเช่นเด็กมหาลัยทั่วไป

อุส่าเพียรพยายามหลบอาจารฝ่ายปกครอง

เป็นเวลาหลายเดือน

จนถึงวันนี้

ผมคิดจะไปตัดผม เพราะว่าต้องไปสอบสัมภาษณ์

ก้อ คนจะไปสอบสัมภาษณ์ เป็นธรรมดา ที่ต้องดูสะอาดสะอ้าน

จึงตัดใจ กะจะไปเล็มผมออกหน่อย กะให้ยาวพอประมาณ

ถึงร้านตัดผม

ที่ๆเราไม่ได้มาเป็นเดือนเป็นปี

วันนี้ เป็นวันที่เรามีความหวังว่า พอเข้าไปแล้ว ออกมาจะดูสะอาดหล่อเหลา

แต่แล้ว กลับต้องผิดหวัง เพราะ ร้านที่เราเคยตัดนั้น มันไม่อยู่อีกแล้ว

" อ๋อ ช่างเค้าไม่อยู่แล้วจ๊ะ ไปตัดร้านอื่นนะน้อง" คำบอกเล่าที่ออกมาจากปากคนทำความสะอาด

........

ไม่เป็นไร เรายังมีร้านตัดผมที่อื่น

เดินไปตามถนนเรื่อยๆ ก้อจะเจอร้านอีกร้าน

พอถึงที่นั่น

"พี่ครับ มาตัดผมครับ ไม่เอาสั้นมากนะครับ" เราพูดอย่างสุภาพที่สุด

เพราะหลังจากนั้น ความหล่อเหลาทั้งหมดของเรา ฝากไว้กะผู้หญิงวัยทำงานคนหนึ่ง ท่าทางสวยสะอาดสะอ้าน ดูมีฝีมือในการตัด

"ได้จ๊ะ นั่งก่อนนะ" เสียงสดใสที่พี่เขาพูดนั้น ทำให้เราไว้วางใจในฝีมือของเขาขึ้นมาอีกนิด อย่างไม่มีเหตุผล

เรานั่งลงบนเก้าอี้ที่นั่งสบายๆ ทีวางขาเบี้ยวเล็กน้อย อาจเป็นเพราะร้านนี้เปิดมานาน

ทุกสิ่งทุกอย่างบ่งบอกถีงความเป็นช่างตัดผมมืออาชีพ

ขอบอกผู้อ่านทุกท่านว่า ผมเป็นคนสายตาสั้นมาก แล้วจำเป็นต้องถอดแว่นออกขณะที่ตัดผม เพื่อให้ช่างลงมือได้สะดวก

เขาฉีดกระบอกน้ำเพื่อให้ผมเปียก แล้วใช้กรรไกรตัดอย่างคล่องแคล่ว

ผมยิ่งเชื่อใจในฝีมือของเขายิ่งขึ้น

เวลาผ่านไป ผมนั่งใจลอยคิดถึงเรื่องต่างๆ มองสิ่งของรอบข้างที่ยังมัวๆไม่ชัดเจนเมื่อไม่ได้มองผ่านกรอบแว่นอย่างเช่นเคย

รูปโปสเตอร์ดาราที่ผาห้อง ต้นไม้ที่ริมประตู แม้กระทั่งนกที่บินไปมาอยู่ตามต้นไม้ข้างนอกนั่น

บัดนี้ ผมไม่มีความแคลงใจในฝีมือของเขาอีกแล้ว

"เสร็จแล้วจ๊ะน้อง" เธอพูดขึ้นเมื่อเธอวางมือจากกรรไกร

ผม ใส่แว่น จ่ายเงิน แล้วเดินกลับมาบ้าน โดยไม่ทันส่องกระจกด้วยซ้ำ อาจเป็นเพราะผมยังใจลอยอยู่ เธอใช้เวลาตัดผมนานมากจริงๆ นานพอที่จะทำให้ผมลืมไปว่า กำลังทำอะไรอยู่ด้วยซ้ำ

เมื่อกลับถึงบ้าน ผมทักทายแม่

แม่ผมบอก " อืม สั้นดีนิ่ลูก ดูสะอาดสะอ้านขึ้นเยอะ"

ผมแอบยิ้มในใจ คิดว่าเข้ามหาลัยคราวนี้คงหาสาวเป็นแฟนได้ไม่ยาก

ผมส่องกระจก......

เช็ดแม่ แมร่งทำเหรี้ยไรของแมร่งวะ
ตัดซะสั้นอิ๊บอ๋าย หยั่งงี้กรูจาแบกหน้าอยู่บนโลกใบนี้ได้ไงฟระเนี่ย
กรูจาเป็นเด็กมหาลัยแล้วนะเฟร้ย ตัดผมเด็กมหาลัยบ้านพ่อมืงทรงนี้เหรอวะ กรูอุส่าไว้ผมมาเป็นเดือน แมร่งตัดซะโกร๋นงี้ กรูไปออกบวชดีกว่ามั้ยเนี่ย ว้อยยยยยยยย เซ็งเเดก

จบว้อย ขี้เกียจบรรยาย โมโหอย่างแรง

- - - - - - - - - - - -

บอกแล้วว่าเรื่องเก่าเล่าใหม่ เก่าจริงๆ ก็ อะนะ

ดีกว่าไม่มีไรอัพละกัน