Youtube coomment

posted on 01 Sep 2016 22:23 by peach69 in Critique

ผมเหลือบไปดูหน้า home ของ exteen แล้วพบว่า แม้แต่หน้า home ก็ยังไม่ได้ update มาเป็นเวลาเกือบปีแล้ว

community แห่งนี้นับว่ากลายเป็นสถานที่รกร้างโดยสิ้นเชิง ซึ่งไม่ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยขึ้นแม้แต่น้อย อาจจะมีใครเดินผ่านมาเมื่อไหร่ก็ได้ เหมือนผมกำลังกระทำผิดแล้วกลัวคนมาเห็น

 

เรื่องของเรื่อง วันนี้เปิดไปเจอ vdo mv ของปาล์มี่ใน youtube

มันเป็นเพลง ร้องไห้ง่ายๆ กับเรื่องเดิมๆ เป็น live concert นึง ซึ่งเปิดมาด้วยบทความพร่ำเพ้ออะไรซักอย่าง แล้วก็ร้องเพลงจับใจสไตล์ปาล์มี่

ผมดูไม่จบ เลื่อนลงมาดูคอมเมนท์ก่อน

ประเด็นมันอยู่ตรงคอมเมนท์ ตามสไตล์เพลงเก่าๆที่ยังอมตะ มีคนมากมายมาพรั่งพรู เล่าเรื่องของตัวเอง ฉันร้องไห้กับคนเดิมๆอีกแล้ว ตรงกับชีวิตฉันมากเลย โดนใจมาก ฟังทีไรร้องไห้ทุกที ฯลฯ

เห็นมาไม่รู้กี่ครั้ง แต่ผมไม่เคยรู้สึกตลกเลย ผมรู้สึกว่าคนทำเพลงนี้แม่งสำเร็จมาก  สำเร็จทั้งคนแต่งเนื้องเพลง ทำนอง คนร้อง องค์ประกอบทุกอย่างที่สามารถทำให้คนฟังเพลง แล้วกำแพงบางอย่างพังทลาย มาพิมพ์เรื่องราวของตัวเองพรั่งพรูลงคอมเมนท์ได้

ไอ้เหี้ย นี่แหละคือศิลปะ

การที่คนแม่งจะมาพรั่งพรูใส่คอมเม้น นั่นแหละว่าเพลงนั้นๆ ได้เข้าไปถึงจิตใจคนเรียบร้อยแล้ว แม่งข้ามผ่านคำวิจารณ์เล็กๆน้อยๆไปหมดแล้ว ไม่มีใครบอกว่า ตรงนี้น่าจะใช้เสียงหลบนะ ตรงนี้เบสจมไป ตรงนี้กลองยังไม่คม คือคอมเมนท์มันไปไกลกว่านั้นมากแล้ว มันเหมือนกับได้ซดน้ำแกงซักถ้วยนึงแล้วน้ำตาไหลเพราะคิดถึงบ้าน มันข้ามผ่านเรื่องรสชาติ แต่เข้าไปถึงประสบการณ์ ความรู้สึก และตัวตนของคนนั้นๆไปแล้ว

ผมเคยมีประสบการณ์ลักษณะนี้กับงานลายแขนง เพลงที่ทำให้ผมหยุดนิ่งแทบหายใจไม่ออก หนังที่ออกจากโรงแล้วยังรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกของหนัง ประสบการณ์ สถานที่ ที่ทำให้รู้สึกว่าตัวของเราเป็นจุดเล็กๆที่ได้แต่แหงนมองความยิ่งใหญ่ของจักรวาล 

คืองานอะไรก็แล้วแต่ ที่ทำให้คนหัวเราะไปกับมัน ร้องไห้ไปกับมัน ขนลุกไปกับมัน และลืมโลกลืมความเป็นจริงที่อยู่ตรงหน้า ผมว่าแม่งเป็นคุณค่าที่ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ

ตลอดระยะเวลาที่ทำงานมา มีน้อยมากที่จะทำให้คนรู้สึกอะไรบางอย่าง ไอ้สัส งานกูยังโดนคอมเมนท์เรื่องสี font, logo บ้าบอคอแตกอยู่เลย แม่งเป็นความต่างชั้นในระดับที่หลายเลเวลมากๆ

กลับมาที่คอมเมนท์ ทุกวันนี้ คนเราแม่งมีมาตรวัดความสำเร็จแบบแปลกๆ นั่นคือ ยอดไลค์ ยอดแชร์ ยอด view คลิปดังกล่าวที่ผมว่ามีคนดูแค่ประมาณ 3 ล้าน view ซึ่งถ้าเทียบกับตลาดเพลงสากลในบ้านเราแล้วมันคือน้อยมากๆ ซึ่งไม่แปลกเลย เพราะเพลงเก่ายอดมันจะน้อยกว่าเพลงใหม่เป็นปรกติ ด้วยกระแส ด้วยการโปรโมท และด้วยปัจจัยอื่นๆ ที่ช่างแม่งเหอะ

การวัดความสำเร็จด้วยตัวเลขกึ่งสำเร็จรูปแบบนี้แม่ง ทำลายคุณค่าของอะไรซักอย่าง ซึ่งผมอาจนิยามว่าเป็นคุณค่าของศิลปะที่ไม่เมนสตรีม (เอาจริงๆปาล์มี่ก็เมนสตรีมนี่หว่า) คือมันก็น่าห่วงเหมือนกัน เพราะทุกวันนี้ทุกคนต้องการได้ยอด ต้องการให้อยู่ในกระแส โดยไม่สนใจว่ากระแสนั้นจะเป็นอะไร 

คือแน่นอน งานที่ดีมันจะอยู่ในกระแสได้โดยตัวเองอยู่แล้ว อันนั้นเป็นเรื่องดี แต่อะไรที่ไม่ดีแม่งก็อยู่ในกระแสได้เหมือนกัน ที่น่ากลัวก็คือ คนที่มีแรง มีพลัง มีความสามารถ ส่วนนึงแม่งจะผันตัวเอง จากจุดมุ่งหมายที่ต้องการงานดี กลายเป็นต้องการตัวเลข ซึ่งมันผิดกัน

ระหว่างคนทำเพลงที่คิดในหัวว่า เพลงนี้แม่งทุกคนได้ฟังแล้วต้องร้องไห้ กับ เพลงนี้ต้องได้ล้านวิว มันอาจจะไปคนละทางกันได้เลย

ยังไงก็แล้วแต่ งานดีก็คืองานดี งานดีมันมีคุณค่าในตัวเอง และเชื่อว่าไม่มีคนดีๆที่ไหนอยากทำงานไม่ดี หากแต่ว่าจะมีใจสู้พอรึเปล่า จะสู้แค่ไหนเพื่อที่จะให้งานออกมาดี นั่นคือข้อพิสูจน์

ส่วนผมเลิกสู้นานแล้ว ใครอยากทำไรก็ทำไป ชอบเสพ แต่ไม่ชอบทำ

เข้าใจนะ เค บาย